Hoe ik ook sympathiseer(de) met de mensen die de moeite namen op heel vaak op straat te komen in Brussel en voornamelijk in Parijs, allemaal met zo'n geel hesje, zo'n Gilette Jaune, aan, wat klink dat tocht fraaier dan onze Nederlandse term, en hoe ik dan ook voor die mensen was en hoeveel begrip ik ook had voor die figuren, ergens is het misgegaan.
In België protesteerden mensen ook, natuurlijk en vooral in Brussel, de hoofdstad van dat totaal verdeelde en moeilijk te regeren land. (Ik ga niet verder door: maar vier regeringen in een land, met daarbij allemaal deel regeringen, Franse delen, Vlaamse delen en wat zij nog meer en zo, tsja hoe kun je een eenheid vormen?)
Enfin, bij onze zuiderburen is het protesteren ook een bezigheid geworden. En dat niet alleen voor de mensen met de hesjes, maar vooral voor de scholieren, die nu alweer acht weken 'spijbelen' om de aandacht te vestigen voor een beter milieu en ja, di kinderen hebben helemaal mijn sympathie. (Ondanks alle verwijten die ik over me heen kreeg/krijg als ik dit publiceer.) Ook de NL kids di zich op het Malieveld manifesteren voor een betere/groene leefomgeving, draag ik een (groen) hart toe. Ik hoop dat het wat wordt, want ik heb mijn twijfels over onze diverse regeringen en hun maatregelen voor onze leefomgevingen.
Ik gebruikte, tussen haakjes, hert woord de in de aanhef sympathiseerde. De, aanvankelijk wel sympathieke en begrijpelijke protestbeweging in Frankrijk. Goh, man, hun (ons) leef wordt duur, duurder en nog veel meer. Diesel, de voedselprijzen, de energiekosten en zo, vreselijk en ja, de Franse economie is anders dan de onze en de Fransen zijn anders dan wij zijn. Nee, ik begreep al die boeren en burgers en buitenlui die wild op de Champs d' Elysée protesteerden. Helemaal.
Minder werd het toen ze dat fraaie monument ging bekladden, toen ze het monument van de 'Soldat Inconnu' te lijf gingen en zo. Dat lag bij mij niet lekker en toen ze, vervolgens, ook nog eens allemaal rellen gingen trappen en huizen van, dan wel chique, maar toch ook gewone mensen, burgers dus, aan gingen vallen, was de sympathie bij mij al behoorlijk geminderd.
Nu is die aanvankelijke sympathie tot op het dieptepunt gezonken, nu ik hoor/lees dat er nogal wat antisemitische geluiden en gestes zijn opgedoken in die demonstraties. Opeens voel ik wat het moet zijn geweest om in de jaren dertig van de vorige eeuw te hebben geleefd, als een geloofs-/bevolkingsgroep het voor zijn kiezen krijgt door dat geloof.
Alte zeiten kommen wieder, zoiets. Hoe verzin je het om Joden weer het slachtoffer te maken? Door de Arabische/moslim invloeden die, te veel en als, ik citeer Wilders "een tsunami", over Europa komen? Ik weet het niet. Maar ik las, vandaag, hopelijk, een HOAX bericht dat GL, Groen Links, zich ook bediend van Anti Joodse reclamefilmpjes in hun steun voor de Palestijnen. (Waarom je die Palestijnse minderheid, die fel anti Joods is, nu zou moeten steunen als Nederlandse politieke partij, is mij een raadsel, het zijn moordenaars en gespecialiseerd in het opblazen van sportmensen (München 1972) en bussen met schoolkinderen (Israël 1948-2019).
Nee, ik heb helemaal niets met Palestijnen, met moslims en met antisemitisme. Maar ik zie wel vergelijkingen tussen nu en tachtig jaar geleden. De gele hesjes verbranden nog net geen boeken, maar wat niet is, kan nog komen. Boeken van linkse en ook rechtse auteurs, vermoedelijk, want ik denk dat de gele hesjes niet kunnen lezen en niet kunnen denken.
