Het Mariniers museum en over Rotterdam

Vandaag ben ik met mijn goede vriend Frans S. naar het Marinier museum getogen. In Rotterdam, de stad waar het Korps heel nauw mee verbonden is en waar een groot deel van haar historie ligt. De Mariniers, vanaf nu: MARNS genoemd, zijn eigenlijk opgericht in die stad. In 1665 zegt men. Maar, zeggen oudere korpsleden, da's niet waar, het was al in 1664, maar ja, men moest 'vooroefenen' en dat duurde een hele tijd.
Dat is natuurlijk een typisch Korps geintje, maar ja, het klopt (een beetje) wel. Het Korps oefent en doet, maar het oefent vooral heel erg veel voor. (De vloot oefent niet echt voor, maar heeft een kwartiertje voor de schipper en een kwartiertje voor de Eerste Officier, hetgeen betekent dat je altijd een half uur te vroeg op post bent voor een parade of oefening of voor olieladen op zee, bevoorraden op zee, dat soort zaken. (Toen: RAS of BOZ, maar zo heet het natuurlijk al lang niet meer, dit terzijde, ik ben een auwe knar.)  

Goed, vanmorgen gingen we dus naar dat museum, dat midden in het historische gedeelte van die, ik moet echt eerlijk zeggen, fraaie stad ligt. Het, niet door de Duitse Luftwaffe plat gebombardeerde deel, in ieder geval. Een bombardement dat de NL defensie, die overigens goed stand hield in die dagen, als een dolkstoot in de rug trof. Toen de vijand ook nog eens dreigde om Amsterdam en Utrecht te gaan bombarderen, besloot de toenmalige opperbevelhebber, generaal Henry Winkelman, om te capituleren. (In het kort, nu.)
(De ministers, nu ja, ook het koninklijk huis, waren toen al lang gevlucht hoor, met medeneming van heel veel goud en persoonlijke, lees geld en goud, bezittingen van de Oranjes. Voor mij is die vlucht nog steeds een schande van dat Oranje cluppie, die eerder beweerde: "Nooit voor de vijand te zullen vluchten". Quote toenmalige kroonprinses Juliana, Unquote, maar ja, die was dan ook getrouwd met een boef en een SS'er en een piraat.)
De MARNS gedroegen zich in ieder geval als helden bij de verdediging van hun land en zeker bij de verdediging van HUN stad, Rotterdam. Wim Hornman schreef er een prachtig boek over: "De helden van de Willemsbrug", (ISBN 90-6057-791-4)
En ja, ik 'kende' Rotterdam eigenlijk wel, had er gediend, was er door gefietst, maar ik kende Rotterdam natuurlijk helemaal niet. Daar is verandering in gekomen en man, man, man, wat een dynamische stad is het. Ik ben een beetje verliefd op 010, moet ik toegeven!

Frans, die ook veel met MARNS gediend heeft en ik togen dus naar dat museum. Het is niet groot, telt drie verdiepingen, maar het is allerjees.. fraai ingericht. Het is geen enorme en overweldigende expositie, maar het is een beetje zoals het Korps is. Klein, compact, ons kent ons, niet te veel op de voorgrond tredend, maar absoluut betrouwbaar. We hadden eeen heel fijne middag en een goed inzicht in de geschiedenis van het Korps. 
Het meest maffe ding dat ik/we meteen mee maakten, iets dat we als eerste zagen, was een 'esculaap', uit hout gesneden door ene KAPTMARNS Schuiling! Die man was een held uit die jaren, een drager van de MWO, die in Duitsland in een kamp is omgekomen. Er is een mijnenveger naar hem genoemd, ooit, die jaren als opleidingsschip voor de zee kadetten bij het Marine Etablissement Amsterdam heeft gelegen. Dat schip is naar die Schuiling genoemd en laat die man nu een oudoom van mijn vriend zijn? Is dat bizar of bizar?

Ik heb jaren met MARNS gediend. Ik ben, als vlootman, ik laat de uitleg maar even zitten, zelfs een CSM geweest in een compagnie van: ik had MARNS/VLOOT, m/v/Belgische Para's,m/v/Vlaamse medics,m/v/Litouwse hulptroepen/Oostenrijkse ongeluksvogels, onder mijn vleugels, nu ja, een heel gedoe.
Ik kon, buiten mijn vlootmensen, altijd rekenen op 'mijn' MARNS. Meer dan op de Belgen of der Walen, hoor. Maar dat zijn weer hele andere verhalen.

We aten en dronken nog wat op een heel fraai terras, ergens aan een van de vele haventjes die Rotterdam rijk is. De tosti, ons favoriete lunch gerecht, was een stevige boerenbrood hap en we werden op ons tafeltje belaagd door tientallen mussen, die bijna het brood uit je hand pikten. Hoera: de mussen zij eindelijk terug in Nederland, dit terzijde.

Frans nam me op de terugweg mee over de toeristische route, langs de Maas boulevard en ja: wat is Rotjeknor een fraaie stad, wat is het een hele fraaie stad, met een fantastische view en skyline. Hij moest natuurlijk ook even de lichtmasten van 'De Kuip' laten zien, maar ik liet me niet provoceren, je kent me, de rust zelve.

Terugrijdend kreeg ik van Y., Frans' vrouw, de raad om via Den Haag te gaan, er was een groot ongeval bij Gouda geweest. Ik reed in alle rust, met een korte file op de A16, terug naar huis. Ik heb genoten van weer zo een dag met een goeie maat, een dag van met een goede maat een stad ontdekken, plaatsjes en pleinen ontdekken en zo.
Een welbesteede dag met veel impact.
Bedankt vriend Frans!

Diep respect voor de Veteranen, maar ...?

Vandaag keek ik, op tv, naar de herdenking van "De slag bij Arnhem". Dat was overigens een totaal mislukte operatie, het gevolg van schrille tegenstellingen tussen de Yank en de Buts, zijnde Eisenhower en Montgomery. Beiden wilden als eerste de "moffen" verslaan, dan wel als eerste (legermacht) in Duitsland zelf zijn. Ze, de geallieerden, waren al (van) ver gekomen, hoor, ze stonden zelfs aan de grenzen van de Heimat, maar hadden die nog niet overschreden en ja, beide Alfa Generaals, wilden de eersten zijn om dat met hun respectievelijke legers te bewerkstelligen.
(Nu ja, der waren heel veel onderknuppels die beide leger aanvoerders op-/aanzetten op die 'run op de Rijn.' Helemaal zeker is het niet, maar het schijnt dat de schurk van ons land, ja, zeker, ene Bernhard, er ook nog een vuige rol in speelde, lees boeken of artikelen over ene "King Kong", maar dit terzijde.
(Waarom zo een totale 'failure' moet worden herdacht is mij een raadsel. Men herdenkt het debacle van toch Gallipoli ook niet? Of de totaal verknoeide 'Raid op Dieppe', waar honderden Canadezen voor niets sneuvelden, of de 'Slag in de Java Zee', waar onze KM totaal werd weg gevochten, ondanks het heroïsche, maar domme en nutteloze aanvalsplan van Doorman?' Ja, in '88 hebben wij, de schepen van de Fairwind '88, kransen gelegd in de Java Zee, op de plaats van de slag, dat wel.)
Goed: de aanval op Arnhem was een FUBAR, een SNAFU zelfs. Ik heb het Airborne museum "Hartenstein", genoemd naar een villa waar er vreselijk gevochten is en een soortement hoofdkwartier was, in de zomer van twee jaar geleden bezocht, met mijn zeer goede vriend Frans. 
Wij hebben wel wat met musea die over oorlogen en zo gaan. Eerder dat jaar waren we nog in "Flanders Field Museum", in Ieperen, over de Eerste Wereldoorlog en heel binnenkort gaan we naar het  "Mariniers museum" in 010. Die bezoeken zijn voor mij goud waard, ik breng een leuke en interessante tijd door met een goede vriend, die op mijn golflengte staat afgesteld en, vaak zonder woorden, begrijpen we elkaar. Frans heeft veel echte en persoonlijke herinneringen aan dat Airborne museum overigens, maar dat schrijft hij zelf wel eens op.

Soit: ik keek naar de herdenking en man, wat was dat nogal knullig gedaan? Oh nee, nee, de vets stonden er allemaal, er waaiden vlaggen, er waren allemaal bands en kapellen, of is het kapels? Maar, goed, er was een ceremoniemeester, een oude stip van de Luchtmobielen, die het geheel een beetje uitlegde en dat HEEL goed deed. Maar wat HEEL storend was, was dat achter hem een Overste stond die, totaal niet geïnteresseerd lijkend en kijkend, op zijn telefoon en zijn klokje stond te loeren en helemaal niet de indruk gaf bij die herdenking te zijn, of de adjudant te steunen of zo. (Nu ja, misschien moest zijn vrouw bevallen? Ut kan, maar ik ergerde me er behoorlijk an.)
Ik zag een paar HELDEN, mannen van dik in de negentig, een tandemsprong maken! OMG, dat zoiu ik niet durven, eg nie! De nogal oudere heren, dikke negentigers, werden in een rolstoel gezet en, in mijn ogen, totaal onhandig en al helemaal niet professioneel, vooral hobbelend over de ruwe ondergrond, naar een podium gereden, waar zij, die oudere heren/helden, wat raar, zeg maar stom, op geholpen werden. 
Ik ergerde me weer: zet dan gvdegvdegvd een zooi militaire verplegers in, stoere en grote kerels die wel een rolstoel kunnen rijden of tillen of zo. Ik vond het allemaal heel slecht geregeld.
Als dan ook nog eens een "Regimental Sergeant Major", met de mascotte van het regiment voor het publiek de linie passeert (het was een ezel), loopt er van alles weg en doorheen, maar er komt er niemand tot staan en loopt die RSM met de mascotte een beetje voor joker, want zonder enig eerbied voor de Engelse traditie van die mascotte.

Nogmaals: mijn chapeau diep af voor de veteranen, maar de organisatie krijgt een vier minnetje, hoor.
Nu ja, als tv kijker dan, misschien was het beter geregeld in de ogen van de mensen die het hebben bijgewoond? Ik hoor het wel van jullie kritische reacties!