Is "Oranje" wel Oranje? Bericht over het Koningshuis!

 Deze is voor mijn grootste sobat Bert, omdat de eerste niet goed doorkwam.     

Even om te beginnen: ik vind de koninklijke familie best wel aardig. Ze lijken me een leuk en vlot, vooral modern, gezin. Pa, ma en drie pubermeiden. Een gezin zoals we allemaal zijn, denk ik. Met liefde, met gekibbel, met hoop, met verlangen, met verdriet, met zorgen voor en om elkaar. Gewoon, zoals we allemaal zijn. Mensen zijn mensen, koningshuizen of niet.

Hoewel ik jaren en jarenlang het koningshuis heb gediend, ben ik nooit echt een hele grote Oranje fan geweest. Ik geef onmiddeloos toe dat het wel wat moois heeft, zo een ouderwetse royalty, zoals de Engelsen dat veel strakker hebben, het is natuurlijk een stuk chiquer dan een achterlijke president van je land te hebben als daar zijn: Trump, Dutarte, Erdogan en hoe heet die idioot van Venezuela nog maar weer? Maar goed, het is nog maar wel de vraag of de Oranjes de Oranjes wel zijn.
Ik ga jullie niet helemaal vervelen met een ellenlange stamboom of zo, maar er zijn natuurlijk hiaten aan die raszuivere afstamming van onze huidige koning (en de kroonprinses) van de Vader des Vaderlands. Voor de nog niet 'ingeburgerde' lezertjes vertel ik even dat dat Willem van Oranje was, die, dat is wel waar, de man was die de 'opstand', de afscheiding van ons land van het grote Spanje, 1568-1648, leidde. De befaamde tachtigjarige oorlog. Later schrijf ik daar wel meer over, wees maar niet gerust.
De bloedlijn van de echte Oranjes, nu ja, het waren Nassaus, maar dat even tot daar, stierf uit met stadhouder-koning Willem de derde, die, na een val van zijn paard, zoals men ons altijd leerde op de lagere school (nu heet dat het basisonderwijs) altijd heeft geleerd. Dat de derde Willem werd opgevolgd door de vierde is algemeen bekend, maar die vierde was een vage Friese achter-achterneef, dus ja, waarschijnlijk was daar al geen druppel 'Dietsch', want Nassau bloed meer in te vinden. (De man verdronk ongelukkiger wijze in 1711 in het Hollands Diep.)
Zijn zoon volgde hem op, dat was stadhouder Willem de vijfde, die een goed gebruik bij de Oranjes in zette, namelijk: vluchtten als je onderdanen in gevaar zijn, zoals Wilhelmina en Juliana dat een kleine 150 jaar later ook deden. In zijn, Willem vier's geval was het natuurlijk de inval van de Fransen in ons land, Napoleon en zo, weet je nog?
Zij zoon, hoe bestaat het, werd terug geroepen naar ons land toen de Fransen uiteindelijk aftaaiden en werd daarop, waarom?, Koning Willem de eerste, diens zoon werd Willem dan de tweede en deed het heel goed bij Waterloo, maar diens zoon dan weer, ja, je vat hem, werd de derde Willem. Hij was een achterlijk figuur en dat vermoedelijk door een verwaarloosde syfilis infectie. Ja, ze konden der wat van in die tijd. (Even een anekdote over die Willem. Hij had een riant zomerhuis ergens aan het Bodenmeer, in Zwitserland en stond vaak in een open balkon deur in de blote piem, waarbij de blote piem ook nog eens gestrekt was. Dat moet de man allemaal zelf weten, maar hij deed het om de voorbijvarende, vooral vrouwelijke toeristen, te choqueren. Dat lukte ook en de Zwitserse autoriteiten lazerden hem het land uit. Boos daarover beval hij aan zijn minister van Marine, we hadden toen nog een Marine en zelfs een minister die daar over ging, om Zwitserland aan te vallen met de vloot! Moet ik nog melding maken van het feit dat Zwitserland aan geen enkele zee grenst? Moet ik nog melding maken van het feit dat de Oranjes niet al te clever zijn? Zelfs Maxima zei al over haar man: "'Dat was een beetje dom.")
Goed, die derde Willem was eerst getrouwd met een nicht en kreeg drie zonen, waarvan een op zevenjarige leeftijd overleed en ja, da's triest, de ander twee werden ook al niet veel ouder dan in de dertig en opeens had het land geen troonopvolger meer. Dus huwde de man, die door de eerste echte socialist van ons land, Domela Nieuwenhuis*, "koning Gorilla" was gedoopt, met een jonge Duitse dame van adellijke afstamming, de latere regentes moeder, koningin Emma. Het stel kreeg een dochter, ene Wilhelmina, die nog steeds door Orangisten geprezen wordt door haar vlucht naar Engeland, met de hele en stinkend rijke familie, toen de Duitsers in mei '40 ons land binnenvielen en dus aan geen enkel gevaar/onheil hebben blootgestaan. Nee, Bernhard was een freak, die kickte op de oorlog en komt in mijn stuk (nu) niet voor.
(Een sterker contrast met de koningshuizen van België en Denemarken bestaat er eigenlijk niet. Die koningshuizen bleven wel op hun post en deden hun dienst, onder die bezetters.)
Maar ik aborteer weer eens. Wat wil het geval. De derde Willem kon geen kinderen meer verwekken, denk even aan die syfilis, maar toch raakte die, overigens hele aardige en knappe, Emma zwanger. Nee, niet van die vent van der. Vermoedelijk was dat van een van de jonkheren, die jonkheren zijn nooit te vertrouwen, en dan dus wel van ene Sebastiaan en meer van dat soort namen De Ranitz. In zijn familie kwam overigens een vorm van toondoofheid voor, die ook bij de latere koningin Wilhelmina voorkwam. (Het verhaal gaat nog veel verder en sluit ook nog eens aan bij het uitgeroeide tsarenhuis van de Romanovs, maar dat laat ik maar even zo liggen.)

Ergo: de man die trots door onze straten paradeert als Koning Willem Alexander van Oranje en meer van dat gedoe, is gewoon een achter-achter-kleinzoon van een Duitse dame en een man die een hulpje en amant van haar was, nu ja, hij was een kapitein der infanterie in Koninklijke dienst, dat bleef hij ook, want hij is overigens nooit meer bevorderd.

Voor meer informatie raad ik jullie de boeken van Thomas Ross, bijvoorbeeld "De Nachtwaker"  en "Niets was wat het leek" van Gerard Aalders aan.


* Dat krijg je ook nog eens over je heen, net als de man die aan het begin van de vorige eeuw vier wouten doodschoot en zo!

Over de "Belgische" kwestie

Tja, lieve lezers, vooral, hoop ik, nieuwe lezers. De Scriptomanie houdt me in haar greep, natuurlijk! Ik zal jullie op de hoogte houden, hoor!

(Na een heldhaftig verleden onder Willem de Zwijger, Prins Maurits, Johan van Barneveld, de Trompen, Michiel de Ruyter en meer van die 'nationale helden' kwam er in de laat achttiende en vooral  de negentiende eeuw een beetje de klad in ons Vaderlandse trots en in ons 'heldendom'. Ik wil trachten uit te leggen van hoe en waarom en zo. Ik begin dit eerste geschiedenis Blog in ongeveer 1930.)
 

En eens dan komt de dag *
Waarop wij allen wachten,
Dan gaan wij naar de grens,
Om Belzen af te slachten.
Dan schiet het zevenvelds,
Met welgemikte schoten,
Dat godvergeten tuig, 
Kartetsen voor de kloten.
De mannen rukken wij,
De lullen van de lijven,
En ’s avonds in ’t kwartier,
Schofferen wij de wijven.
En mocht er onverhoeds,
Nog kindertjes van komen,
Dan hangen wij dat tuig,
Aan d’allerhoogste bomen.
Want mochten wij dat tuig,
Als vaders gaan beminnen,
Dan konden wij wel weer,
Van voor ’n af aan beginnen.
En 's avonds in 't kwartier,
Wanneer ik lig te rusten,
Dan denk ik aan Marie,
En aan haar fraaie buste.
U hoorde nu dit lied
van '** studenten heren
De eerste van de troep,
de beste van de Weren.

 
Tja, een raar en misschien ook wel schokkend begin, van een nieuw Blog dat ik wil gaan schrijven, nu ja, dat ik ga schrijven. Het zal over geschiedenis en over boeken gaan. Het Blog zal ik publiceren op mijn FB pagina en ja, der zullen weinig mensen in geïnteresseerd zijn, want ik ken niet veel mensen die nog echt lezen en vooral geen echte boeken. En vooral geen boeken die al wat ouder zijn en zo. 

Ik moet dus beginnen uit te leggen waarom ik het bovenstaande  gedicht, dit zogenaamde lied, met een wat vreemde en nogal ouderwetse tekst, heb uitgekozen om als eerste 'pagina' van mijn nieuwe Blog, dienst te laten doen, zeg maar.
Ik heb dit lied, deze tekst dus, gekozen omdat het een scheiding in de geschiedenis van ons land aan geeft. Het vers werd in de jaren dertig van de negentiende eeuw gecomponeerd en, iets later, gezongen, door diverse studenten 'schutters' korpsen die, in de Tiendaagse veldtocht, in 1831, met het Vaderlandse leger optrokken naar het zich, toen opeens onafhankelijk noemende, België. Een stuk gebied dat na het congres van Wenen een nieuw Vaderland was geworden. Het toenmalige Nederland, België en Luxemburg waren opeens een natie en een sterke, want grote natie, zo afgesproken door de mensen, nu ja, mannen, die het Congres van Wenen voerden. Dat congres van Wenen was noodzakelijk omdat Napoleon nu ECHT verslagen was, bij Waterloo en men allerlei nieuwe grenzen moest trekken, omdat die Napoleon (dat was de eerste, bleek natuurlijk later, er kwamen der nog twee van wie de derde niet al te best in zijn werk was, overigens) nogal onzorgvuldig met de grenzen en de landen was omgesprongen tijdens zijn dwingelandij. 
Maar goed, grenzen werden getrokken, Vorst, later Koning Willem 1 werd koning van een groot gebied en dan had je natuurlijk nog dat gedoe over Moresnet en zo.  (Daar ga ik het later over hebben, hoor.)
Maar goed, in de jaren dertig van de 19e eeuw was het liedje voor Oranje uitgezongen en wilden de Vlamingen, nu ja, later ook de Walen, zich zelf een land toe dichten. Dat gebeurde dan ook, we hadden nog eens een tien daagse veldtocht daar voor over, die ons land natuurlijk won, tegen die opstandelingen, zie de tekst van het bovenstaande gedicht. Ik geloof dat het de enige oorlog was die ons land, nu ja, onze legers, ooit hebben gewonnen, dat in tegenstelling tot onze vloot, de trotse marine en haar Korps Mariniers.
Maar goed, de Fransen kwamen de Vlaamse boerkes te hulp en ja, we moesten de Belgen hun onafhankelijkheid gunnen en zie, wat het hen gebracht heeft: kimmer en kwel.
Niet alleen het leger ging ten oorlog, maar ook de diverse studenten weerbaarheid verenigingen streden mee en kleedden zich in fraaie uniformen, die nog jaarlijks te zien zijn rond Prinsjesdag.
Nu ja, na de dood van Van Speijk in 1831, wat een laatste oprisping was van Nederlandse heldendaden, was der niet veel meer aan, we gaven de Belgen hun land terug, zeg maar. 
We klungelden nog wat aan in de Oost en de West en toen was ons land totaal vergeten en verzakt.
We kregen dichters als Hildebrand,Costa, Tollens, Bilderdijk en Van Lennep en zo en ja, toen was ons litteraire land helemaal naar de gallemiezen. Denk aan Geer en Goor voor dde Nobelprijs of de Edisons, zoiets.
Maar: der kwam hoop en revolutie: er kwam Multatuli! En ja, die tijd, dat tijdperk is voor een volgend schrijven!