Ja, het zal een kort Blogje worden, vooral omdat ik niet echt, nu ja, wie wel, geïnspireerd is dezer dagen om en vlot en belangrijk Blog te schrijven? (Zelfs mijn spelling account is traag en niet echt mee werkend, merk ik nu.)
Dus ja, het wordt een kort berichtje, meer omdat ik wel iets moet schrijven om niet mijn 'licentie' bij Blog kwijt te raken, maar ook omdat ik wat kwijt wilde over namen, nu ja, achternamen, natuurlijk.
Misschien heb ik het allemaal wel eens verteld.
Ik gaf op mijn FB pagina al mee dat ik de naam van de mijnheer die het 'zout strooien' tegen de gladheid op onze snelwegen grappig vond, hij heet namelijk "Slippens". Er zijn wel een heleboel namen meer, die ik apart of, in dit geval bijzonder en historisch vind. Om te beginnen, nu ja, da's niet echt apart, is de naam van een goede vriend van mij, ene Frans, met de achternaam Schuiling bedeeld. Nu ja, een gewone achternaam, toch? Denk je. Maar een van zijn voorvaders was een ware zeeheld en de naam Schuiling is ook nog eens toegekend aan een van (toen nog) Hr. Ms. schepen. Een mijnenveger, weliswaar, maar dan toch.
Met diezelfde vriend bezocht ik ooit, toen dat nog allemaal mocht en kon en zo, het Mariniers museum in Rotterdam. Een aanrader, overigens, doe dat als het weer mag. Tot zijn, maar vooral mijn, stomme verbazing zagen we daar diverse zaken van zijn familielid van ooit.
Soit: over namen, dus. Een van de meest vreemde namen die ik ooit tegenkwam was 'Dubbele Weerstand.' Ik had die naam/namen nooit gehoord, maar de drager van die naam vertelde dat die vrij vaak voorkwam in zijn geboorte plaats: 'Op Urk', vermeldde hij trots. Hoe hij aan zijn naam kwam, vroeg ik, maar, ja, nee, dat wist 'ie niet, een traditionele naam in de familie, vertelde hij. Nu ja, een aardige vent, die het overigens niet gemaakt heeft bij de marine.
Een aparte naam had ook de man die 'Der Nederlanden' heette en die, desgevraagd, wat een mooi en oud woord, overigens, ik houd van dat soort woorden, me vertelde dat hij een 'nazaat', ook alweer zo een heerlijk oud woord, was van een van de eerste koningen van ons land. "Van Willem de derde", dacht hij. Willem I was te netjes, voor zover Oranjes netjes kunnen zijn*, Willem 2 was geen vrouwenliefhebber, maar zijn zoon dan weer heel wel. Tsja, ga der maar aan staan!
Goed, de laatste: Ik heb ooit een man gekend die Hartwich heette. Zijn voornaam dan. Toen ik hem aansprak zij hij dat het als "Hattrick' moest worden uitgesproken. 'Maar', zei ik, 'hattrick is toch een voetbal, nu ja een sportterm?' Dat was inderdaad zo, vertelde hij. 'Mijn vader was gek op voetbal. Ik ben de derde zoon van vier zonen. Dus werd ik 'hattrick' genoemd.' 'Ik zou wel eens een biertje met je vader willen drinken', grapte ik. 'Ja, dat zou leuk zijn. Mijn ouwe heer doet in olie en zo. Mij jongste broer, de vierde van vier, heet dus: Olievier.'
Tja, soms wordt de wereld te gek voor woorden? Ik heb die pa nooit ontmoet, de Hattrick en Olievier zijn ook uit mijn wereld verdwenen, maar leuke verhalen zijn het wel.
Die oranje kliek is er weer eens aan toegevoegd: de bemoeienis van het koninklijk huis met de vrijlating van die rare man 'Poch', die, zoals men zei, mensen uit vliegtuigen liet vallen, zonder parachute. Het is nooit bewezen maar heel vaak beschreven? Wel een Argentijn, net als de vrouw van de koning? Doet me denken.
Goede winterdagen nog, overigens. Ik hoop dat het allemaal mee gaat valleen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten