Hitlers Haltbefehl 2

Maar: hij, Von Manstein, (die onder andere generaals Von Rommel en Guderian onder zijn bevel had), had de Engelsen nu bij hun pietje, hij kon ze oprollen! Waarom dan nu opeens dit telegram? Waarom moest hij nu opeens de tegenstander, de vijand laten gaan? 

Zo beëindigde ik mijn vorige verhaaltje. Want: waarom zou Hitler zijn voortrollende oorlogsmachine laten stoppen om de Engelse tegenstander de kans te geven zich in veiligheid te brengen? Want dat gebeurde nu, met een duivelse snelheid. Op de berichten dat de BEF, nee, niet geinig want al uitgelegen in het eerste Blog, ging alles wat in Engeland aan vaartuigen lag, al dan niet zeewaardig, scheep en zette koers op Duinkerken, dit alles onder de bezielende leiding van de reeds gepensioneerde, maar teruggeroepen, SBN (Rear Admiral) Ramsay, en haalde enorme aantallen Engelse, Franse, Belgische en ook dde nodige Nederlandse militairen, maar ook burgers en zelfs politici, een weekdiersoort, maar wel tweebenig, van de stranden rond Duinkerken. Het was een machtig epos, waar nu, sinds een week of wat, (november 2017) een fraaie film in de bioscopen draait.
Maar het waren natuurlijk niet alleen Engelse schepen/jachten/bootjes, maar ook bijvoorbeeld uitgeweken Belgische vaartuigen en Nederlandse vissersschepen en coasters en zo, die na de inval van de Moffen naar Engeland waren ontkomen.
Er werden ongeveer 340.000 soldaten gered van de stranden, vaak onder zware beschietingen van de Duitse tank tropen en of de Duitse Luftwaffe.

De grootste vraag blijft natuurlijk: waarom gaf Hitler dat "Haltbefehl?" Er wordt nu, na meer dan 75 jaar, nog steeds over gespeculeerd. Men zegt dat de Duitse Fuehrer aan zijn ambtgenoot, Churchill, een handreiking wilde doen. "Kijk man, dit kan ik bereiken en ik laat je nu ontsnappen en we sluiten vrede op mijn voorwaarden en zo." Zo zou hij dan van die lastige Butsen af zijn, niet wetende dat Churchill een echte ijzervreter was en niet een laffe politicus zoals Hitler zelf was geworden. Natuurlijk speelde ook mee, dat hij al aan de inval in Rusland, zijn tweede grootste fout, dacht en de Engelsen niet in zijn rug wilde voelen en hun Goodwill wilde tonen en niet hun hele leger, groter dan 300.000 man was dat Engelse leger niet, hun Navy was wel heel groot, wilde vernietigen.
Een ander gedachtegang is dat der Adolf bang was zijn enorme sterke en goede en effectieve tankwapen te kunnen verliezen in een slag aan de stranden waar Engelse/geallieerde oorlogsschepen die tanks zouden kunnen vernietigen met verder dragend geschut. Ook zou hij een groot deel van zijn STUKA (Sturz Kamp Flugzeuge) de duivelse duikbommenwerpers, kunnen verliezen aan een veel meer superieure RAF. 

Al met al was het een enorm gevecht rond de Duinkerkse stranden en bleven veel soldaten, maar ook burgers, in die strijd die ongeveer tien dagen duurde*. Maar, er was wel een wonder geschied, een wonder dat door Hitler zelf werd veroorzaakt. De redenen daarvoor zullen nooit bekend worden, de Duitse leider heeft ze nooit bekend gemaakt, maar iets in de bovenstaande geschreven motieven zullen er wel mee te maken hebben.

N.B.: Die Nederlandse kustvaardertjes, coasters geheten, en die Nederlandse tjalkjen/vissersschepen en zo, hebben wel dik 11.000 mannen gered van dat strand/die stranden. Als je nagaat dat een zo'n scheepje nauwelijks aan driehonderd ton kon vervoeren, maar wel soms 700 soldaten op sjouw nam, moet je een hele diepe buiging maken voor die vaak simpele zeelui van die bootjes, die vaak nog niet eens een zeekaart van het gebied hadden en urrenlang werden beschoten en aangevallen door de Stuka's! 
Ik neem dik mijn pet voor die zeelui af.




* Lees onder andere: "Ride out the Storm" van John Harris.

Hitlers "Haltbefehl"

Ik trap een enorme deur in, als ik zeg dat de Duitse oorlogsmachine van 1939 - 1943 in hele goede en bekwame handen was van hele goede en bekwame generaals en maarschalken. Ik noem: Rommel, Von Manstein, Von Rundstedt, Paulus, Student en Von Brauchitsch, onder andere, maar er waren er natuurlijk veel meer. Al die hiervoor genoemde bevelhebbers waren briljante strategen, die over het algemeen in WOI gevochten hadden en nu top posities bekleden in de Wehrmacht. Deze kerels, toen, in die eerste wereldoorlog, misschien luitenants, kapiteins of majoors, bekleden nu de hoogste militaire posities in hun land en hadden de intelligentie om een toekomstige oorlog voor te bereiden. Ze wisten dat er een nieuwe oorlog aan zat te komen, ze wisten dat, omdat Duitsland totaal vernederd was na 1918.
Misschien namen die mannen deel aan de zogenaamde Freikorpsen, (zie eerder) maar ik geloof het niet echt, deze mannen waren militairen met eer en trouw aan hun land en ze behoorden niet tot het gespuis dat deel uitmaakte van die Freikorpsen, over het algemeen, zoals Hitler en zijn navolgers gespuis, wel deden.
Zij, die militaire genieën, legden zich toe op de bestudering van de nieuwe oorlogssituaties en nieuwe tactieken. Ze bestudeerden de invloed van tanks, van vliegtuigen, van machinegeweren, van logistieke mogelijkheden en van de opleiding van hun soldaten en onderofficieren en kwamen tot allemaal nieuwe inzichten.
Hun inzichten heetten: "Blitzkrieg", de bliksemsnelle oorlog tegen hun opponenten, hun tegenstanders. Zij, die groep generaals, hadden de oorlog voor de Duitsers kunnen winnen en dat land de wereldheerschappij kunnen laten bekleden, ware het niet dat hun Leider, hun Fuhrer, er ook nog eens was geweest.
Het begon allemaal met Oostenrijk, "Heim in's Reich" heette dat, daarna viel Sudeten Duitsland (een stuk van Tsjechië en later heel Tsjechië) en ja, daarna, god, het ging allemaal goed voor Hitler en zo, volgde op 1 september 1939 de Blitzkrieg ten de Polen.
Die lieten zich niet al te snel verslaan, maar nadat de verraderlijke Russen, die een geheim verbond met Hitler hadden, het Poolse land ook nog eens in de rug aanvielen, was het gauw voorbij en werd Polen, voor de ugste keer, weer eens op gedeeld door vreselijk sterkere tegenstanders.
Daarna volgde de bezettingen van Denemarken, geen schot gelost, en Noorwegen. (Dat zat die Duisters niet glad, overigens, ze verloren er een heel aantal onderzeebootjagers, maar in ieder geval, ze wonnen die slagen wel.)
In mei 1940 vielen ze ons land, België en Frankrijk binnen. Binnen vijf dagen capituleerde ons leger, ging de koninklijke familie, met de poen, op de vlucht. Nu ja, genoeg over gezegd. (Even: een oranje nazaat heeft iets van vijfhonderd panden in Mokum. Hij schijnt poen zat te hebben. Belastinggeld van zijn uitkering van de staat?')
De Belgen verzetten zich nog al aardig lang, de Fransen nog langer, ze kregen de hulp van de BEF, nee niet lachen, het was het British Expeditionary Force, de Britse troepenmacht die naar het vasteland werd uitgestuurd en daar wil ik het zo, in deel twee, over hebben.
Goed, dat ons land in no time onder de voet werd gelopen was natuurlijk de schuld van diverse regeringen die geen cent uitgaven aan onze defensie en aan ons, totaal, verouderd, officierenkorps, die nog de de oorlog van 1870 bestudeerde. Men, onze legerleiding, had geen idee van vliegtuigen, van verdragend geschut, van machine geweren, laat staan van tanks.*
Dus ja, de Duitsers renden door ons land heen, vlogen door België heen en ook de Franse defensielinie, de Maginot linie, hield hen niet tegen. De tanks van Von Manstein waren oppermachtig, ze raasden door het Franse land heen en zouden zo, met een donderklap, de BEF omsingelen, ten gronde maken en zo zou Engeland geen enkele soldaat meer over hebben om het thuisland te kunnen verdedigen.
De Duitsers roken bloed, de Engelsen en de Fransen konden nauwelijks weerwoord meer geven en trokken zich terug op Duinkerken. Von Manstein was een paar dagen weg met zijn tank tropen en zou de geallieerden in de pan hakken. Hij was bijna voorbij de lijn waar de Britten zich hadden op teruggetrokken, in een wanhopige verdediging poging van hun stellingen: van Lens naar Bethune en zo naar Gravelines.

Maar toen kreeg Von Manstein een telegram. Een belangrijk telegram, een (bleek later) wereld geschiedenis omvattend telegram, een direct bevel van de Fuhrer:
'Auf Befehl des Führers ist nordwestlich Arras die allgemeine Linie Lens – Bethune – Aire – St. Omer –Gravelines (Kanallinie) nicht zu überschreiten.“
Maar: hij, Von Manstein, had de Engelsen bij hun pietje, hij kon ze oprollen! Waarom dit telegram? Waarom moest hij nu opeens de tegenstander, de vijand laten gaan? 

=Dit was de eerste grote fout van Hitler. Er zouden meerdere volgen=

* Lees ook het boek: "Vlam in de pan" van Mr Roothaert. Hij was reserve kapitein bij de KL tijdens de inval van de Duitsers. Zijn cie verweerde zich kranig in die dagen rond Den Haag. Hij schreef bovengenoemd boek en liet daar in blijken dat de Duitser veel beter bewapend en uitgerust dan ons leger. Een waarheid als een koe, maar NA de oorlog werd hem een 'beroepsverbod' opgelegd, schandalig genoeg. Roothaert is de schrijver van o.a. de boeken over de dierenarts Vlimmen, ook verfilmd.

UB neunundzwanzig, een onderzeeboot

Nee, nee, dit heeft niets te maken met een popgroep of zo als dat UB 40, de groep die: "u wordt veertig" zong maar alles met een Duitse sub, da's kort voor onderzeeboot, uit de eerste wereldoorlog, die net terug is gevonden in mei van dit dit jaar, maar waarover ik mijn twijfels heb. Dat een U boot teruggevonden is, nu ja, dat is absoluut zo, maar is het wel de UB 29, zoals de Belgische tv beweert? Ik geloof der geen ene ruk van. Nu ja, het is allemaal niet zo belangrijk meer, maar het feit dat de Belgische pers ons weer eens bedonderd is wel belangrijk. Als  die Belgische pers ons al belazerd met zulke trivialiteiten, een honderd jaar geleden gezonken sub, respect voor de doden, hoor, daar niet van, waar belazeren ze ons nog meer mee? Dutroux? Bende van Nijvel? Alle gedoe daaromheen en allemaal leugens en goedmaken en zo?
Nee, natuurlijk niet, hoewel België/politiek/corruptie/doofpotten en al dat gedoe wel allemaal dezelfde klank hebben.
Ok, ik mag de Belgen niet. Fact. Ze zijn onbetrouwbaar en niet eerlijk. Ik weet dat zeker, ik heb met die (militaire) gasten gewerkt en, nogmaals, ik mag ze niet. Ze zijn minder erg dan Fransen of Spanjaarden, heb ik ook mee gewerkt, maar ze zijn niet te vertrouwen. (Vandaar al die politieke geschillen en al die corruptie in dat land.)
OK, ik mag de Belgen wel. Fact, Ze hebben geweldige frieten en ze hebben heerlijke bieren. Daarbij hebben ze ook nog eens een heel fraai land om in te wonen met hele mooie steden, zoals Antwerpen, Brugge Gent en Brussel en zo. Maar: helemaal betrouwbaar zijn ze niet.
Goed, ik begin bij het begin. In mei van dit jaar, 2017, werd er bekend gemaakt dat er voor de kust, van Oostende, neem ik even aan, een Duitse onderzeeër uit WO1 was terug gevonden door een duikploeg. Go, ja, ok, wat mot je der mee? Verder nieuws bleef uit en ja, ik was, als ik eerlijk ben, het hele gdoe al vergeten, maar vandaag, de 14e van de elfde 2017, kwam de VRT met het nieuws dat de in mei ontdekte en gezonken en vermiste onderzeeboot de UB 29 was. Men, een duiker, had een plaatje gevonden op een 'Torpedorhr, een torpedobuis, van de gezonken UB29.
Goh, knap zeg en mooi en fraaie onderwaterbeelden, maar ik geloofde het niet helemaal. Nee, geen borstklopperij, maar ik heb een hele uitgebreide bibliotheek met allemaal maritieme geschiedenis boeken en ja, die heb ik ook allemaal bekeken en gelezen en ik herinnerde me iets over U29.
Dus ff een kijkje nemen in de handboeken en nee, ik had het mis. U29 was een Duitse sub die door HMS Dreadnought, ik schreef er als eens over dat schip, tot zinken werd gebracht.
Dus moest ik zoeken en vinden en verder bladeren en ja, dat duurde, maar ik had een idee waar het te vinden zou moeten zijn en ik kwam uiteindelijk uit bij UB 29. Ik keek in: 'Warships of World War I' door H.M. Le Fleming, uitgegeven door Ian Allan, uitgegeven in 1961 met SBN711002010, en ik las/zag dat UB 29 in 1916, het jaar van haar tewaterlating, door de onderzeebootjager HMS Ariel in de buurt van Bishop's Rock, een plek een honderd mijl ten zuidwesten van de Scilly Islands, aan het begin van de Atlantische oceaan, tot zinken was gebracht, dus niks in de buurt van Zeebrugge of Oostende.
De UB29 was dus helemaal NIET gezonken in de buurt van de Belgische kust. Nu ja, het boek van Le Fleming kan natuurlijk fout zijn, maar dat geloof ik niet. Ik denk eerder dat die Belgen weer eens fout, nu ja, onzorgvuldig zijn, na al de rellen die ze al over hun heen kregen, de laatste dan over ene quiz master die zijn klauwen ook niet thuis kon houden, of zo bij allerlkei dames.

Want: (gejat van Google)  

on 6 December 1916, UC-19 sank the Russian sailing ship Ans (Later claimed to have been sunk by UB-29). 

Dus de UB29 was in december 1916, dat was helemaal in de winter, nog in de Baltic, de Oostzee en zou in de zomer/herfst daarvoor gezonken zijn voor de Belgische kust? 
Ik probeerde de Belgische tv zender per mail/FB/ of zo te bereiken, maar: no way, Jose. Ik kreeg een vaag mail adres te zien, waar ik zeven  keer achter elkaar een mailadres en een reactie op moest geven en een vaag antwoord kreeg dat men mijn bericht nog wel zou beantwoorden, ooit!

Tsja, het wordt vager en dieper met die zuiderburen en met hun ontdekkingen?

Terreur. Hoe is het begrip ontstaan?

Het ergste wat de 'vrije' landen van onze wereld, de westerse landen dus, is overkomen in de meest recente jaren is "TERREUR". Vooral, bijna eigenlijk, terreur vanuit de moslim wereld, hoewel ik niet doof of blind ben van de terreur die de afscheidingsbewegingen van bijvoorbeeld de ETA ons gebracht heeft. Ik zal straks wat verder gaan over terreur en terreur groepen. Maar ook sabotage was ooit een enorm dreigende begrip. Dat woord en dat begrip ga ik kort uit leggen: in de jaren '80 van de negentiende eeuw, dus rond 1885, zo ver weg alweer, was er nogal wat onrust rond de Luikse staalindustrie. De arbeiders kregen opeens door dat ze zouden worden vervangen door machines en zo en ze waren daar woedend over, natuurlijk. Ze gooiden dan ook hun, niet zondagse, klompen in die helse machines. Die apparaten moesten dus wel stoppen en ja, zo kwam het woord 'sabotage'  tot stand. Een 'sabot' is namelijk een 'klomp' in het Frans.
Terrorisme is iets heel anders. Saboteren is vaak wel kwaadwillig, maar gaat bijna nooit met agressie, nu ja terreur, of zo gepaard. wel met woede, veel arbeiders zijn woedend op hun 'bazen', maar zullen hen niet gauw opblazen of doodschieten of zo, nee, ze houden het bij het gooien van (overigens in die tijd nog wel) dure klompen. Maar goed, sabotage, het is misschien niet goed te praten, maar wij, werkende mensen, hebben allemaal wel een gesaboteerd, toch? Door ons bijvoorbeeld ziek te melden, terwijl we helemaal niet ziek waren, zoiets?

Terreur is een veel erger begrip en een veel enger woord. Het stamt van oorsprong, nu ja, niet natuurlijk, maar het kwam voor het eerst voor tijdens de naweeën van de Franse revolutie. Het woord betekende aanvankelijk 'angst', een emotie die de de Franse dictator Robbespiere aanwakkerde.  Mensen die tegen de revolutie waren werden massaal naar de guillotine gesleept en onthoofd en dat tijdperk werd toentertijd al, 'La terreur' genoemd. (Dus was iemand die tegen het schrikbewind van Robespierre was, een 'terrorist' genoemd.
Dat terrorisme nam in de tijden van de Russische tsaren enorme vormen aan en in het Rusland van die tijd werden afpersing, moord, bomaanslagen niet geschuwd. De eerste met naam bekende terrorist was ene Sergej Netchajev, die een terroristische organisatie in het leven riep: "de wraak van het volk." Het doel van die groep was alleen maar om angst te zaaien onder de bevolking, om zo het bewind van de Tsaar om ver te werpen.

Na de Russische revolutie werd het even stil rond het terrorisme. De wereld kreeg daarna het anarchisme om mee af te rekenen. Den k hierbij aan de moord op diverse 'gekroonde' hoofden, waaronder ene "Sisi", de keizerin die je nog steeds elk jaar voorbij ziet komen in de kerst tijd films. Maar ook Gavrillo Princip, die de eerste wereldoorlog ontketende, was een anarchist.
In de jaren zeventig stak het internationale terrorisme de nare kop op zoals nog nooit voordien. In 1972 vermoorden Palestijnen een hoop Israëlische sporters tijdens de OS van München. De toenmalige Duitse regering reageerde wel heel soft en liet de terroristen er mee weg komen. Daarmee was het hek van de dam.
Er begon, een terreur zonder weerga. Die jaren zeventig, zijn toen wel eens, maar nu niet meer, de hoogtejaren van het terrorisme genoemd. (Na nine eleven weten we beter)
Vliegtuigkapingen waren aan de orde van de dag, gijzelingen werden dagelijks vermeld in de media en ook ons altijd zo kalme land werd getroffen door terroristen. Laffe mensen die zich vrijheidsstrijders noemden, maar gewoon een laf clubje Mislukkers was, oeps, Molukkers. Lafbekken!
=later meer=

De merkwaardige reis van Leutnant zur See Julius Lauterbach (3)

Goed, onze Julius was nu in Batavia, wat nu Jakarta heet. Ik ken Jakarta aan den lijve. ik ben er geweest. Jakarta is een zogenaamde 'dynamische' stad, zoals dat tegenwoordig zo fraai heet, een stad in beweging en 'on the move', maar het is ook een stad armoede, bedelaars, stank en uitlaatgassen en zo.
In de dagen Julius was dat nog niet zo, neem ik aan, de Hollanders waren er toen nog de baas, dus die zullen dat wel in de gaten gehouden hebben.
Bien, Julius meldde zich bij de Duitse consul of ambassadeur en kreeg meerdere (valse) 'reispapieren', daarmee paspoorten bedoelend en wat geld en reisde per trein en schip heel 'De Oost' door en scheepte zich in op een Japans schip met bestemming de Filipijnen, naar Manilla. Omdat ondertussen zijn ontsnapping uit het gevangenkamp bekend geworden was, waren de 'Butsen' naar hem op zoek en stond hij gesignaleerd. Dus deed hij aan velerlei vermommingen, geholpen door al die valse paspoorten.
Omdat Lauterbach een typische Duitser was, dus vrij arrogant, stuurde hij ansichtkaarten van de havens waar hij kwam naar zijn voormalige gevangenis, gewoon om die commandant te pesten.
Vanuit de Filipijnen reisde hij naar China, een oud maatje van hem was daar gestationeerd en van die kreeg hij nog 500 dollar, die hij ooit geleend had.
Nu verder. Hij kreeg een plek als stoker op een Japanse kustvaarder, kocht in Japan een paspoort op naam van een Amerikaanse Onderofficier en scheepte zich in voor San Francisco op een Japans schip.
Vanaf Frisco ging hij, nu gebruik makend van een Deens paspoort, naar New York en ging als stoker dienen op een Deense stomer. Het schip werd onderschept en onderzocht door de Royal Navy, maar hij, en nog een paar Duitsers die terug reisden, werden niet herkend of gegrepen.
Bijna 102 jaar geleden, op 15 februari 2015, kwam Lauterbach, met de trein uit Kopenhagen, aan in Warnemunde, zijn 'home city.' Er stond zelfs een fanfare klaar om hem welkom te heten. Hij was ondertussen een held geworden en moest zelfs opdraven voor een receptie en een medaille die hij kreeg van de Duitse admiraal Tirpitz en de Duitse keizer.
Hij werd bevorderd en kreeg het commando over een anti onderzeeboot smaldeel en was redelijk succesvol, door twee Britse en een Russische onderzeeër te vernietigen. Later werd hij commandant van SMS Mowe, een oud kaperschip met een commandant die een mens was waar ik, na het voorjaar, ik neem het boek mee in de vakantie in april, daaromtrent,  over ga schrijven, en hij, Julius, was weer behoorlijk succesvol. Hij kon acht Russische oorlogsschepen aanhouden en gevangen nemen.
Maar het werd 1918, laat oktober en de Duitse revolutie brak uit, de Duitse marine muiterij brak uit in ieder geval. Hij, Julius, kon op zijn schip zijn mannen in bedwang houden, maar de revolutie ging gewoon door, der Kaiser vluchtte naar ons land en het was gedaan met das Kaiserreich.
Julius trad in een zogenaamd Freikorps toe. Dat waren extreem nationale clubjes van figuren die alle naoorlogse narigheid op de communisten of de Joden afwentelden en dat gewapenderhand tegen wilden gaan. (Adolf Hitler was ook lid van een van die Freikorpsen.)
Julius zag het 'vernieuwde', een sociaal democratisch) Duitsland niet meer zitten, hij emigreerde naar de States, naar San Fransisco en werd daar rijk in de scheepvaart.
Zegt men! 

Het vreemde is dat een schrijver, Dan van der Vat, een geboren Nederlandse (Alkmaar) historicus, die nu al jaren in de UK, het geboorteland van zijn moeder, verblijft, vermeld dat Julius NA de tweede wereldoorlog overleden is, maar dat Wiki (Duits) aangeeft dat hij al in 1937 overleden is in Sonderborg, in Denemarken. (Lees voor de o een o met zo'n schuin streepje erdoor, waarvan ik het idee heb dat die letter een eu moet zijn.)
Dus ja, der Julius blijft mij, hopelijk jullie ook, verbazen!

De merkwaardige reis van Leutnant zur See Julius Lauterbach (2)

Dat schip, SMS, vrij vertaald 'Zijner Majesteits Schip', Emden, dus, was een van twee schepen van de zogenaamde Dresden klasse. Het waren zogenaamde 'lichte' kruisers, wat inhield dat deze schepen geen kanons (de marine spreekt van kanons, nooit kanonnen, da's voor de pleunen) hadden die zwaarder waren dan vijftien centimeter kaliber. Ze hadden tien kanons van 12 centimeter. De scheepjes, ze waren nauwelijks honderdtwintig meter lang en ze verplaatsten maar 3650 ton water, waren kleiner en minder zwaar bewapend dan onze zogenaamde "jagers" uit de jaren '60. Een modern en misschien kleiner fregat van het nu, heeft veel meer slagkracht dan dat deze kruisers ooit hadden, natuurlijk.
Zoals ik als schreef heeft de Emden voornamelijk dienst gedaan in de 'Oost' om het maar zo te zeggen. De bedoeling van de Duitse marine leiding was, dat het schip tegen de geallieerde scheepvaart zou optreden, door de koopvaarders van die landen: Engeland en hun Dominions, Franse en ook Russische schepen tot zinken te brengen en de commandant van de Emden kweet zich geweldig van zijn taak. Verder moest hij ervoor natuurlijk wel voor zorgen dat hij zogenaamde 'colliers', dat waren schepen beladen met steenkool, niet tot zinken bracht. In die tijd werden (bijna) alle schepen nog met kolen gestookt, maar ja de Duitsers hadden, zoals eerder verteld, bijna geen havens in het buitenland waar ze welkom waren, dus, als hij, die Kapitan zur See Muller, die kolenschepen in zijn bezit hield, kon hij ze, op vooraf afgesproken plekken, ontmoetten en kolen van die schepen voor zijn schip overnemen. Maar ja, daarvoor moest hij wel zogenaamde 'prijsbemanningen' hebben, dat waren vaak een officier en wat manschappen die die schepen dan op de afgesproken plaats(en) zou brengen. 
Muller was een goed mens: de bemanningen van de veroverde schepen bleven gewoon aan boord en hen mocht geen haar gekrenkt worden.
Een van die zogenaamde prijsofficieren was dus onze vriend Julius Lauterbach. Hij was in 1877 in Rostock geboren en ging al vroeg naar zee. Uiteindelijk werd hij eerste stuurman bij de Duitse-Amerika lijn en later kreeg hij het bevel over een eigen schip. In de mobilisatie van 1914 nam hij dienst, zijn toenmalige commando lag in een Chinese haven en hij was reserve officier bij de Keizerlijke Marine en deed dus zo dienst op de Emden. Het was een, zoals wij zouden zeggen, typische Duitser, een man met een arrogante kop, een brede borst en een behoorlijke buik.
Toen de Emden op 8 november 1914 de Engelse kolenboot, de collier, Exford, in beslag nam, ging Julius, met een achttien onderofficieren en manschappen aan boord en had de opdracht zich in de buurt van Aden op te houden, tot de Emden daar aankwam om kolen in te nemen. (Ik zal later meer vertellen over de Emden, hoor, over haar vele overwinningen.)
Maar, omdat de Emden, een schip dat vreselijk gezocht werd in de Indische oceaan, al de dag erna, op 9 november 1914, door HMAS Sydney, een Australische kruiser, was vernietigd, kon hij lang wachten. Uiteindelijk werd zijn buitgemaakte schip, die Exford, door de Engelse marine heroverd en de Duitse bemanning werd krijgsgevangen gezet in Singapore.
Tijdens zijn krijgsgevangenschap brak er een muiterij uit van Indische moslim soldaten en ook het kamp waar Julius gevangen zat, werd niet meer goed bewaakt.
De opstand van die Indische soldaten werd aangewakkerd omdat Julius hun in fluisterde dat het regiment naar de slagt- en slacht velden van Vlaanderen zouden worden overgeplaatst. Maar, fluisterde Lauterbach hen ook in, het was hem ook bekend geworden dat de Duitse keizer en zijn vrouw zich hadden bekeerd tot de islam en dat de Berlijnse Staats Opera een moskee zou worden, de grootste van Europa en dat Duitsland zich zou bekeren tot moslim staat!
Ondertussen hadden hij en zijn bemanningsleden al een grote, nu ja, brede, tunnel gegraven omdat Lauterbach er anders niet door zou kunnen. Tijdens het rumoer van de opstand, zijn plan lukte dus, waren hij en zijn mensen al ontsnapt door die tunnel en hadden ze zich op weg gemaakt naar de kust. Daar hadden ze een aantal inheemse kano's gejat en gingen nu op weg naar Sumatra, dat was Nederlands Indië, toen nog, en ze werden natuurlijk geen strobreed in de weg gelegd, ons land was natuurlijk neutraal.
Hij had natuurlijk gewoon in de Oost kunnen blijven en de rest van de oorlog af kunnen wachten, maar nein, nein, nicht der Julius. Hij wilde "unbedingt zuruck in der Heimat". 

Hejje nog wat tijd of zin om verder te lezen? Het wordt spannender! 
=later verder=