Voordat ik verder ga over 'The Royals', wil ik het nog even hebben over onze zuiderburen, althans hun koninklijk gedoe. In 1830 moesten we afscheid nemen van de Belgen,nadat ze zelf hadden gerevolteerd. Arm België, denk ik dan, want zie wat er van dat land geworden is op heden, nu alweer driehonderd dagen zonder regering. Die afscheiding was natuurlijk na de Tiendaagse veldtocht waar ik nog een fraai lied, van een Studenten schutterij van zal citeren. (Het kwam vermoedelijk uit Leiden, ik hoorde het, twintig jaar geleden nog maar, uit de mond van een kaakchirurg die daar was afgestudeerd.)
En eens dan komt de dag
Waarop wij allen wachten,
Dan gaan wij naar de grens,
Om Belzen af te slachten.
Dan schiet het zevenvelds,
Met welgemikte schoten,
Dat godvergeten tuig,
Kartetsen voor de kloten.
Dit zijn natuurlijk slechts de eerste twee coupletten, de rest is heel scabreus, maar goed, zo was het gevoel in die jaren nu eenmaal.
Enfin, België maakte zich los, kreeg een regering, kreeg een koning, Leopold van Saksen Coburg, voor het gemak: Leopold de eerste. Hij was de oom van koningin/keizerin Victoria van de UK. Hij trouwde met een 18 jarige meid, Arcadia Clairet en kreeg daarnaast nog twee zonen uit een andere relatie.
Hij kreeg nog meer 'echte' kinderen, maar alleen zijn tweede zoon zou hem opvolgen als Leopold de Tweede en dat heeft de wereld geweten, hoor. Een erger beest heeft niet bestaan in zijn tijd, hij was Stalin, der Adolf en Mao ver vooruit. De man had een stuk land in Afrika gekocht, het latere Congo en buitte dat uit als zijn eigendom, wat het natuurlijk ook wel was.
Hij oefende, voor zijn koloniale gewin, een waar schrikbewind uit: er stierven, tot meerder eer en glorie van de koning, minstens twintig, dus 20, miljoen bewoners van dat gebied. Hij liet een ware volkerenmoord begaan. Verkrachtingen/martelingen/onthoofdingen waren er aan de lopende band.
(De schrijver Joseph Conrad schreef het boek "Heart of Darkness" daar over, later verfilmd al: 'Apocalypse now.")
Zijn zoon, Leopold 2 had overigens twee bastaard kinderen bij een 'vriendin' die maar liefst 48 jaar jonger was. Tja: groene blaadjes en ouwe bokken en zo.
Enfin, later waren er wel weer een paar goeiekes, hoor op de Belse troon, Albert 1 maakte zich super geliefd bij zijn volk door in zijn land te blijven tijdens de eerste wereldoorlog. In WO2 deed zijn opvolger, Leopold de derde dat ook, hij wilde zijn land en zijn volk niet verlaten na de Belgische capitulatie, een, in mijn ogen, dapper standpunt, dit in felle tegenstelling tot de laffe vlucht van ons koningshuis, maar ja: oranjes en vluchten, het zit in het bloed van dat geslacht. (Nu had Leo 3 ook nog al wat gedoe in zijn huwelijk en zo, hoor. Zijn vrouw stierf onder verdachte omstandigheden en hij trouwde al weer vrij snel met een Française van verdachte afkomst, zo een van: oh la la en hop sa sa zeg maar!)
Men kreeg nog Boudewijn, een aardig maar niet al te veel zeggend figuur en die getrouwd was met en halve non en waarvan men zegt dat hij een relatie had met zijn stiefmoeder?
De broer van Boudewijn nam, als Albert de tweede, de troon over na de vroege dood van Boudewijn en trad terug voor zijn zoon, Filips, ook al zo een nietszeggend menneke. Maar laat die Albert 2 nu net een buitenechtelijke dochter hebben verwekt en dat kind, een dochter, Delphine Boell, nu helemaal niet te willen erkennen?
Die 'bastaard' dochter, een hele vervelende term, heeft uiteindelijk een proces aangespannen tegen Albert en ja, hij moest zijn DNA afstaan en ja, hij moest erkennen dat hij de biologische vader van die Boell was.
Boell in de wolken natuurlijk. Nee, het was haar niet te doem om het geld en de erfenis en zo, maar ondertussen mag ze zich wel 'prinses van België' noemen en heeft ze recht op een deel van de erfenis van haar bio vader. Niet slecht en ja, misschien ook wel helemaal terecht, toch?
=PS: de ouwe Willemien, koningin Wilhelmina, wilde overigens een zootje Nazi misdadigers uitruilen om Leopold de derde vrij te krijgen. Voor haar (en misschien ook voor de huidige oranjes) was het voortbestaan van de feodale en achterhaalde families van monarchen belangrijker dan de berechting van oorlogsmisdadigers. Triest, niet?=
donderdag 30 januari 2020
dinsdag 28 januari 2020
Koningshuizen in opspraak.
Ooit, heel vroeger, leefden de mensen in groep-, familie-, of stamverband. Klein, iedereen kende iedereen en overzichtelijk. Als er ooit eens ruzies waren met andere stammen/families/groepen en dat die ruzie dan lijfelijk uitgevochten moest worden, dan was er altijd wel de leider van zo'n vereniging die als eerste de strijd aan ging. Hij was de 'voorste' in de strijd, of wel: de 'vorst.' Later, in andere gebieden noemde men hem dan 'hij die kan, de: 'kunner' of koning. Zo simpel was het leven in die jaren.
Maar, die vorsten of koningen voelden zich op den duur beter dan hun gewone stamleden en werden dus ook wel verheven boven hun groep. Ze hielden hun harnassen aan en hun maliënkolders. Ze hielden hun zwaarden bij zich en hadden nog steeds hun huurlingen in dienst. Hun macht oefenden ze uit door onbeschaamd lagere rangen uit te plunderen, boeren en vissers, wevers en arbeiders en noem maar op. Zo deden ze een greep naar de macht, vaak door allerlei hielenlikkers en baantjesjagers gestimuleerd.
Eeuwen later noemden die ouderen van de stam zich erfelijke koningen en vorsten en vonden ze dat hun macht onbeperkt was. Hun opvolging ging dan door op hun zonen, soms ook hun dochters.
Die geschiedenissen zijn allemaal opgetekend en wel beschreven. Ons land had niets met een koningshuis, overigens. Nadat onze 'regering' in 1581 Filips de Tweede aan de dijk had gezet, hadden ze wel een 'stadhouder' aangesteld, een leui te nant, iemand die een leui, een plaats, moest 'tenant', vasthouden. Een luitenant dus, daar komt die rang vandaan, de luitenant nam de functie van de kapitein of dergelijke waar.
Maar goed, hoewel Willem en zijn familie aanvankelijk nederige dienaren werden van de staat, nam Mauritsen later zijn halfbroer, Frederik Hendrik, de zaken over en ja, langzaam werd het een hofhouding met koninklijke allure, hoewel die stadhouders nog steeds dienaren van de staat waren.
Lang verhaal kort. Na de vlucht van de Oranje familie voor de Fransen en zo, werd er in 1813 een 'koningrijk' uitgeroepen en de gevluchte lafaard Willem Frederik, die al heulde met Napoleon over wat prinsdommetjes in het toenmalige Pruisen, werd aanvankelijk 'vorst' van ons land. (Vorst? Hij was gevlucht toch? Hij was nooit voorop in de strijd gegaan?) Later werd hij koning, Willem I.
Ik kom nu tot een deel van mijn betoog. Willem had al diverse schandalen achter de rug, maar zijn grijpgraag gedoe werd heel van zijn zijn ministers wel erg gortig. Toen hij later ook nog eens een een revue sterretje wilde trouwen, druppelde de befaamde emmer over. Zijn zoon, de latere Willem II, aanvankelijk de 'held van Waterloo', was ook geen brave en werd gechanteerd voor een mogelijke homoseksuele relatie. Diens zoon, Willem III was al helemaal geen brave en werd door een bepaalde 'schotschrijver' afgedaan als 'koning Gorilla.' Hij stond bijvoorbeeld met zijn blote niksie aan op een balkon in een Zwitserse badplaats, de passagiers van een rondvaartboot te choqueren.
Zijn dochter, Wilhelmina, volgde hem op en even was er pais en vree in 't land. Maar ja, haar dochter Juliana, trouwde met een vreselijke vent en de vlucht van die familie, in 1940, is ook nog steeds niet vergeten, hoor.
De man van Juliana, net even vernoemd, was een clown, een schurk en een charlatan. Het onheil dat hij stichtte over dat huis van oranje is bijna dodelijk geweest, maar goed, toen kwam Beatrix, ook al zo een vreselijke tante en na haar kwam Willem Alexander met zijn gevolg. Tot nu toe zijn over hen geen nare berichten gevonden.
Dit allemaal in schrille tegenstelling tot bijvoorbeeld the royals. Momenteel ligt de queen enorm onder druk, door het gedoe van Andrew, leuk rijm, niet? Maar ook Harry en zijn vrouw maken het de oude dame moeilijk. (Haar man, op zijn 93ste, heeft net een ongeval met zijn Range Rover veroorzaakt. Maar: klachten over zijn rijgedrag van het volk? Nee, never, nooit.)
=morgen iets over het Belgische koningshuis.=
Maar, die vorsten of koningen voelden zich op den duur beter dan hun gewone stamleden en werden dus ook wel verheven boven hun groep. Ze hielden hun harnassen aan en hun maliënkolders. Ze hielden hun zwaarden bij zich en hadden nog steeds hun huurlingen in dienst. Hun macht oefenden ze uit door onbeschaamd lagere rangen uit te plunderen, boeren en vissers, wevers en arbeiders en noem maar op. Zo deden ze een greep naar de macht, vaak door allerlei hielenlikkers en baantjesjagers gestimuleerd.
Eeuwen later noemden die ouderen van de stam zich erfelijke koningen en vorsten en vonden ze dat hun macht onbeperkt was. Hun opvolging ging dan door op hun zonen, soms ook hun dochters.
Die geschiedenissen zijn allemaal opgetekend en wel beschreven. Ons land had niets met een koningshuis, overigens. Nadat onze 'regering' in 1581 Filips de Tweede aan de dijk had gezet, hadden ze wel een 'stadhouder' aangesteld, een leui te nant, iemand die een leui, een plaats, moest 'tenant', vasthouden. Een luitenant dus, daar komt die rang vandaan, de luitenant nam de functie van de kapitein of dergelijke waar.
Maar goed, hoewel Willem en zijn familie aanvankelijk nederige dienaren werden van de staat, nam Mauritsen later zijn halfbroer, Frederik Hendrik, de zaken over en ja, langzaam werd het een hofhouding met koninklijke allure, hoewel die stadhouders nog steeds dienaren van de staat waren.
Lang verhaal kort. Na de vlucht van de Oranje familie voor de Fransen en zo, werd er in 1813 een 'koningrijk' uitgeroepen en de gevluchte lafaard Willem Frederik, die al heulde met Napoleon over wat prinsdommetjes in het toenmalige Pruisen, werd aanvankelijk 'vorst' van ons land. (Vorst? Hij was gevlucht toch? Hij was nooit voorop in de strijd gegaan?) Later werd hij koning, Willem I.
Ik kom nu tot een deel van mijn betoog. Willem had al diverse schandalen achter de rug, maar zijn grijpgraag gedoe werd heel van zijn zijn ministers wel erg gortig. Toen hij later ook nog eens een een revue sterretje wilde trouwen, druppelde de befaamde emmer over. Zijn zoon, de latere Willem II, aanvankelijk de 'held van Waterloo', was ook geen brave en werd gechanteerd voor een mogelijke homoseksuele relatie. Diens zoon, Willem III was al helemaal geen brave en werd door een bepaalde 'schotschrijver' afgedaan als 'koning Gorilla.' Hij stond bijvoorbeeld met zijn blote niksie aan op een balkon in een Zwitserse badplaats, de passagiers van een rondvaartboot te choqueren.
Zijn dochter, Wilhelmina, volgde hem op en even was er pais en vree in 't land. Maar ja, haar dochter Juliana, trouwde met een vreselijke vent en de vlucht van die familie, in 1940, is ook nog steeds niet vergeten, hoor.
De man van Juliana, net even vernoemd, was een clown, een schurk en een charlatan. Het onheil dat hij stichtte over dat huis van oranje is bijna dodelijk geweest, maar goed, toen kwam Beatrix, ook al zo een vreselijke tante en na haar kwam Willem Alexander met zijn gevolg. Tot nu toe zijn over hen geen nare berichten gevonden.
Dit allemaal in schrille tegenstelling tot bijvoorbeeld the royals. Momenteel ligt de queen enorm onder druk, door het gedoe van Andrew, leuk rijm, niet? Maar ook Harry en zijn vrouw maken het de oude dame moeilijk. (Haar man, op zijn 93ste, heeft net een ongeval met zijn Range Rover veroorzaakt. Maar: klachten over zijn rijgedrag van het volk? Nee, never, nooit.)
=morgen iets over het Belgische koningshuis.=
Abonneren op:
Reacties (Atom)
Politiek debat? Nonsens.
Vanavond heb ik, heel even, naar het debat tussen de zes politieke leiders gekeken. Heel even, hoor. Het was op een commerciële zender en ...
-
" Na den viervoudigen moord stak de misdadiger zijn huisje in brand. Op onze foto de voorkant van het huis en de deur, waardoor ...
-
Volgen jullie die, in mijn ogen dan, hele fantastische tv serie over de 'Tachtig jarige oorlog'? Nee,niet, dat is dan een gemis want...
-
Ja, het zal een kort Blogje worden, vooral omdat ik niet echt, nu ja, wie wel, geïnspireerd is dezer dagen om en vlot en belangrijk Blog te...