Vanavond heb ik, heel even, naar het debat tussen de zes politieke leiders gekeken. Heel even, hoor. Het was op een commerciële zender en ja, daar zag ik meer reclame dan inhoud van het debat. In een van die reclames was er een mijnheer, met een hele arrogante stem, die belde om een alarm installatie in zijn huis 'aangesmeerd' te krijgen, er waren reclames van Kruidvat, die gewoon waren gejat van de Appie, reclames die ook nogal 'irri' zijn, overigens.
Maar goed, wat me opviel vanavond, tijdens dat korte bezoek aan die commerciële zender, was dat ik nu zes politieke bonzen zag, die allemaal hun credo's/meningen verdedigden. Ik vond het allemaal gelijkluidend: allemaal het beste voor ons land, voor ons volk en ja hoor, allemaal tegen de Corona.
Maar, dacht ik, het is net of ik zes supermarkt CEO's tegen elkaar hoor praten/reclame maken. De CEO's van, zeg: Appie, Albert Heijn natuurlijk, die grote uit Zaandam, de CEO van JUMBO, ergens uit Brabant, maar ook de topman van de VOMAR, een winkel waar ik zelf heb gewerkt en die mij zowaar een publicatieverbod oplegde. Ik leg dat nog wel eens uit, hoor, maar stel dat de hoogste baas van de DEKA markt er zou staan of die mensen van de ALDI en de LIDL? En dat zij in een debat zouden geraken?
'Ja maar', zou de eerste zeggen, 'mijn vlees is het meest verse dat er is'. De tweede zou dan: 'maar mijn groente is geweldig, dat weet heel het land.' Nummer drie: 'mijn brood is zo goed en knapperig, kom het maar proeven.' Even een slokje water natuurlijk maar dan CEO nummer vier: 'onze zuivel wordt alom in het land genoemd, qua smaak en voedingswaarde'. Boos staat nummer vijf op: 'ons gebak staat op een super hoog peil, daar kan niemand, jullie al helemaal niet, tegen op.' De laatste die een duit in het, al hele volle zakje gaat doen, zegt dan: 'wij hebben de meest verse kaasproducten. Dus zo!' En hij steekt zijn tong uit.
Tja, dat is zoals ik het vanavond even onderging. De slager die zijn eigen vlees keurt, de melkboer die zijn eigen kaas en eieren heeft geproefd en als beste heeft aangewezen, de bakker die zijn eigen brood aanprijst, noem maar op.
De politiek is een beroep, net als de mensen die ik hiervoor noemde een beroep hebben en het beste willen voor hun bedrijf of bedrijfjes. Met die uitzondering: de CEO's van grote of minder grote bedrijven hebben een achterban, die hun kan straffen door bijvoorbeeld een staking uit te roepen of door een door hen verkozen OR weg te stemmen. Waarna die CEO's al weer snel over kunnen en gaan stappen naar een volgend management schap.
Politici kunnen helaas alleen afgestraft worden door niet op hen te stemmen. Maar dan volgen er vaak andere jobs hoor. Kijk naar al die oudere ex Kamerleden/ministers die nu in allemaal overheden zitten? Rosenmöller onder andere. Rouvoet, Kant, Van Boxtel. Dat soort figuren komen altijd weer op hun pootjes terecht.
(Er is ook nog die engbek van de VVD, ik heb zijn naam uit mijn geheugen gewist, hij deed iets fout bij de VVD, belazerde de belastingen en speelde met treintjes en is nu iets bij de woningbouw vereniging?)
Maar hoe vaak komt een gewone man/vrouw die ontslagen wordt weer op zijn of haar pootjes terecht? Die is vaak afhankelijk van het UWV, zullen we het over die instantie een andere keer eens hebben? Nee, als 'gewone man/vrouw' kom je, na een ontslag, niet gauw meer aan de bak.
Ik weet overigens geen enkele partij die je, als 'zo'n verslagen mens', je wel hoop geeft en je er wel weer boven op helpt?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten