Ik en velen met mij hebben en hadden natuurlijk geen idee wat die zogenaamde "Tambach documenten", zoals de titel van dit stukkie luidt, nu eenmaal inhouden. Ik zelf wist dat ook niet tot een jaar of wat geleden. Maar dat ze heel belangrijk zijn, mag duidelijk worden, of moge duidelijk worden, zuks als dat geschreven wordt dan. Maar door het lezen van de heer Bezemers "De geschiedenis van de koopvaardij in WO2"* ben ik op het bestaan van die, toen, hoogst geheime documenten gekomen.
Die zogenaamde "Tambach" documenten, of dossiers, of, in modernere taal, die files, waren zeg maar het officiële documentatie hart van de Duitse marine, en daar bedoel ik hun marine uit de Tweede Wereldoorlog, de Kriegsmarine, mee.
De Duitsers waren, toen, maar ik geloof dat ze dat nog zijn, enorm goed in het documenteren van allerlei dingen en het vastleggen van allerlei zaken. Bureaucratie is een heilig ding in het Duitsland van toen en, naar ik geloof, in het Duitsland van nu. Ze, die Duitsers, nu ja, de nazi's, moet ik schrijven, hadden al vanaf de begin jaren dertig, misschien eind jaren twintig al (Hitler was nog niet eens aan de echte, zogenaamd gekozen, macht), hele lijsten van 'goede' en 'slechte' inwoners van hun land en, later, tijdens de oorlog, van de landen die ze hadden bezet, daarvoor vaak geholpen door de ambtenaren van de bezette landen.
Maar ook hun 'vernietiging' administratie was heel goed, zo hielden ze enorme boekwerken bij over de mensen, vooral Joodse mensen, maar vergis je niet, ook politieke tegenstanders en andere, niet nazi gewilde mensen, homo's/communisten/zigeuners/noem-maar-op, werden gedood door de meest afgrijselijke regering, nee dictatuur, die ooit heeft bestaan, hoor.
Dus hielden de Duitse militairen hun zogenaamde "Kriegstagesbucher" ook goed bij. Niet alleen van hun land- en luchtmacht, maar zeker ook de dag-/logboeken van hun Kriegsmarine. Dat gebeurde toen en nu nog natuurlijk, in alle andere legers en marines ook, hoor. Maar omdat de U-Boote nogal wat op hun kerfstok hadden, werden deze logboeken als supergeheim bestempeld. Helaas was dat vooral in het geval van de U 852, onder het commando van KaLeun (LTZ2OC) Eck, die het nodig vond om op de overlevenden van het, door die Eck getorpedeerde schip Perseus, te gaan schieten, (soms gewonde) mannen die in de reddingsboten of de -vlotten zaten. Ja, het zal duidelijk zijn dat men dat, het Perseus incident gebeurde in februari 1945, toen de Duitser de oorlog al heel dik aan het verliezen waren, niet graag aan de openbaarheid zouden laten blootgeven, ze stonden natuurlijk al in de verdomhoek, nadat de geallieerden de vreselijkste van de vreselijkste kampen hadden bevrijd, tot groot ongeloof van alle beschaafde volkeren. Toch is dat logboek ook teruggevonden en is daar een hartverscheurend boek over geschreven. "An operational necessity", Gwyn Griffin, 1967, geen ISBN bij mij bekend.**
Aan het einde van 1944 besloot de leiding van de Kriegsmarine dan ook om al die KTB's, waar Ecks logboek nog niet eens bij was, naar veiliger oorden te brengen. De oorlogskansen zouden nog kunnen keren, dacht men. Dat was ook de hele opzet van ODESSA, de Organisation Der Ehemailgen SS Angehorigen, dat is waarschijnlijk helemaal slecht gespeld, maar een heel invloedrijke groep oud SS'ers dus die hun oude strijdmakkers naar, vooral, Zuid Amerikaanse landen smokkelden, in afwachting van de wederopstanding van het Dritte Reich! (Lees onder andere Philip Kerr over dat onderwerp.)
De plaats die men had uitgezocht voor het opslaan, maar ook eventuele vernietiging, van die KTB's en vele andere documenten, was het slot Tambach, hier mee de titel verklarend, in de buurt van Coburg, een stadje in de deelstaat Beieren. Met 22 vrachtwagens werden alle documenten vervoerd en vanaf dat moment begint een vreemde rondgang.
*K.W.L. Bezemer: Geschiedenis van de Nederlandse koopvaardij in de Tweede Wereldoorlog, deel 1.Uitgave van FWZ, 1986, Elsevier boeken.
** Gyn Griffin: An operational necessity: Collins/ Fontana Books
=later meer=
Geen opmerkingen:
Een reactie posten