Er was ooit een man die een droom had. Die man heette Otto von Bismarck. Hij was ooit een Graaf, werd daarna een Vorst en, maar dan op het laatst van zijn leven, een Hertog. Die Von Bismarck droomde van een Groot Duits/Pruisisch rijk. Dat wilde hij bewerkstelligen door diplomatie. Von Bismarck was een diplomaat namelijk, hij was een soort Mark Rutte, maar dan van de Pruisische bond. Pruisen was toen nog een ministaatje in wat de Duitse bond heette, een groep staten en staatjes, vaak vage prinsdommen, koninkrijken, Palitanaten, wat dat dan ook moge zijn of zijn geweest, maar ook hertogdommen en wat dies meer zij, verspreid over, wat nu, tegenwoordig, het huidige Duitsland van is. Belangrijkste staat van dat verbond was Pruisen. Niet omdat dat koninkrijkje zo groot was, maar vooral omdat ze ooit zo groot was in de geschiedenis en omdat er, in Pruisen, een soort totalitaire staat heerste, een soort militaire dictatuur. Die was afgedwongen door diverse koningen, die vaak allemaal Frederik werden genoemd en die koningen/vorsten/Kurfursten, dat laatste woord met allemaal umlauts op de u en zo, allemaal die heersers dus, hadden vaak maar een doel: hun land vergroten en hun volk nu ja, verheffen. Zijn naam werd: Frederik de Grote.
Door een sterke politiek en doordat 'ie meerdere goede raadgevers had, maakte hij van zijn kleine rijkje een Groot Pruisen. Dat de man daarvoor bijvoorbeeld diverse veldslagen voor nodig had, tegen Oostenrijkers en Denen en zo en met heel veel doden, maakte hem niet veel uit. Frederik de Grote geloofde heilig in een militaire staat. Hij had de dienstplicht ingevoerd en had daar hele strenge keuring eisen voor in het leven geroepen. Zijn troepen, allemaal hele grote kerels en allemaal heel goed bewapend, werden getraind via de regels en normen die Prins Maurits van Oranje, ja de onze, in de tachtig jarige oorlog, had opgesteld.
Hij, die Frederik dus, was overigens wel een zogenaamd "kind van de verlichting", d.w.z. hij omarmde de nieuwe idealen om de mens te verheffen tot een hoger en beter doel, zeg maar. Nu ja, voornamelijk de rijke mensen, maar goed, hij zat wel op een spoor.
Uiteindelijk werd, tussen al die landjes en staatjes en steden, de "Duitse bond" opgericht. Die Duitse Bond trad in werking uit kracht van de Bondsakte van 8 juni 1815, die door 38 staten, dat waren 34 vorstendommen en 4 vrije steden, werd ondertekend. Het doel van de Bond was enerzijds door een gezamenlijk optreden tegenover het buitenland de zelfstandigheid van Duitsland te bewaren en anderzijds het handhaven van de autonomie van de individuele staten.
(Die Duitse Bond verving het Heilige Roomse Rijk dat door Frans II van Oostenrijk in 1806 werd opgeheven. De delen van Pruisen en Oostenrijk die buiten het gebied van het oude rijk lagen, behoorden ook niet tot de Bond. Wel waren drie niet-Duitse vorsten lid van de Duitse Bond: de koning van Denemarken als hertog van Holstein en Lauenburg, de koning der Nederlanden als groothertog van Luxemburg en sinds 1839 als hertog van Limburg en de koning van het Verenigd Koninkrijk tot 1837 als koning van Hannover, dit terzijde.)
Maar, Duitsland was eigenlijk nog steeds Pruisen, ook zelfs met die aanhang en Bismarck wilde meer. Veel meer. Hij wilde een Groot Duitse Staat. (Waar hoorden we dat overigens nog meer?) Hij kon dat ideaal alleen maar bereiken als die Duitse Bond, Pruisen dus, een 'total Krieg' zou aangaan tegen een grote natie. Niet Rusland, dat land was te zwak, geen Nederland, Oostenrijk of België, die landen hadden nauwelijks bewapening, maar bijvoorbeeld tegen een grote economische tegenstander: Frankrijk.
Maar: hoe kon hij dat bewerkstelligen? In die jaren was er (gelukkig voor hem) een hoop gedoe om de troonopvolging in Spanje, dat was toen, misschien nu nog, een achterstallig land, dom, armoe, veel katholieke invloed et cetera. De Franse keizer, Napoleon 3, zag het niet zitten dat een neef van de Pruisische koning de troon zou bestijgen in Spanje. Hij voelde zijn land omringd door Duitsers zeg maar. Hij zond dan ook zijn ambassadeur in Duitsland, ene Benedetti, een bericht, een zogenaamde "depesche" om dat duidelijk te maken.
Bismarck zag nu zijn tijd gekomen. Hoewel het telegram van de Franse keizer helemaal niet echt aanmatigend was, veranderde de kanselier, Bismarck dus, die woorden en zond aan zijn koning, Wilhelm I, een bericht door dat de Fransen de Duitsers zwaar hadden beledigd.
Dat pakte. (Koning) Wilhem I raakte opgefokt, mobiliseerde zijn, heel goed getrainde, Pruisische leger, viel daarmee Frankrijk binnen en won de Frans-Pruisische oorlog in een paar weken. De Pruisische overwinning was zo overweldigend dat keizer Napoleon de Derde zelfs krijgsgevangen werd gemaakt. Enfin, tot overmaat van ramp besloot Bismarck om Pruisen meteen maar meteen een (1) land te gaan noemen, onder Keizer Wilhelm de Eerste. (Zie afbeelding boven.) Dat land moest Deutschland heten, moest dan maar meteen een keizerrijk worden en ja, der moesten Franse provincies ingelijfd worden.
Dat uitroepen van dat Duitse keizerrijk deed men, Duits subtiel als ze kunnen zijn, meteen maar in de Spiegelzaal van het paleis van Versailles, niet doorhebbende, Duitsers zijn niet echt door hebbers, dat dat de Franse wraak voor eeuwen op zou roepen. Dat gebeurde dus ook.
Wereldoorlogen een en twee en alle gedoe in het Europese parlement van nu, zijn gewoonweg reacties op die oorlogen. De totale armoede in het Duitsland van de jaren twintig, met de super inflatie en dus de opkomst van Hitler en zijn maats maten, zijn, indirect, maar begrijpelijk, de schuld van de Franse wraak.
Dus ja, miljoenen doden, miljoenen militairen en burgers, miljoenen Joden en Romi en Homoseksuelen en politieke tegenstanders van de Nazi's, die stierven door een al lang gestorven diplomaat met een dubbele agenda?
Zien we zuks meer tegenwoordig? De oorlogen in Afghanistan en Syrië en Irak? De moorden op onschuldige mensen door islamitische terroristen? De gruwelijkheden die gebeuren in de Filipijnen, in Mali, in Ethiopië en meer van die nare staten?
Ik denk het wel. Ik denk dat niet de militairen de oorlogen en de slachtoffers maken, maar de goed betaalde politici, met van die strakke driedelige pakken aan. Die fokken ons allemaal op, denk ik?
Mocht je willen reageren? Lucedith@gmail.com. Ik ga graag met je in 'gesprek'.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten