Ooit, heel vroeger, leefden de mensen in groep-, familie-, of stamverband. Klein, iedereen kende iedereen en overzichtelijk. Als er ooit eens ruzies waren met andere stammen/families/groepen en dat die ruzie dan lijfelijk uitgevochten moest worden, dan was er altijd wel de leider van zo'n vereniging die als eerste de strijd aan ging. Hij was de 'voorste' in de strijd, of wel: de 'vorst.' Later, in andere gebieden noemde men hem dan 'hij die kan, de: 'kunner' of koning. Zo simpel was het leven in die jaren.
Maar, die vorsten of koningen voelden zich op den duur beter dan hun gewone stamleden en werden dus ook wel verheven boven hun groep. Ze hielden hun harnassen aan en hun maliënkolders. Ze hielden hun zwaarden bij zich en hadden nog steeds hun huurlingen in dienst. Hun macht oefenden ze uit door onbeschaamd lagere rangen uit te plunderen, boeren en vissers, wevers en arbeiders en noem maar op. Zo deden ze een greep naar de macht, vaak door allerlei hielenlikkers en baantjesjagers gestimuleerd.
Eeuwen later noemden die ouderen van de stam zich erfelijke koningen en vorsten en vonden ze dat hun macht onbeperkt was. Hun opvolging ging dan door op hun zonen, soms ook hun dochters.
Die geschiedenissen zijn allemaal opgetekend en wel beschreven. Ons land had niets met een koningshuis, overigens. Nadat onze 'regering' in 1581 Filips de Tweede aan de dijk had gezet, hadden ze wel een 'stadhouder' aangesteld, een leui te nant, iemand die een leui, een plaats, moest 'tenant', vasthouden. Een luitenant dus, daar komt die rang vandaan, de luitenant nam de functie van de kapitein of dergelijke waar.
Maar goed, hoewel Willem en zijn familie aanvankelijk nederige dienaren werden van de staat, nam Mauritsen later zijn halfbroer, Frederik Hendrik, de zaken over en ja, langzaam werd het een hofhouding met koninklijke allure, hoewel die stadhouders nog steeds dienaren van de staat waren.
Lang verhaal kort. Na de vlucht van de Oranje familie voor de Fransen en zo, werd er in 1813 een 'koningrijk' uitgeroepen en de gevluchte lafaard Willem Frederik, die al heulde met Napoleon over wat prinsdommetjes in het toenmalige Pruisen, werd aanvankelijk 'vorst' van ons land. (Vorst? Hij was gevlucht toch? Hij was nooit voorop in de strijd gegaan?) Later werd hij koning, Willem I.
Ik kom nu tot een deel van mijn betoog. Willem had al diverse schandalen achter de rug, maar zijn grijpgraag gedoe werd heel van zijn zijn ministers wel erg gortig. Toen hij later ook nog eens een een revue sterretje wilde trouwen, druppelde de befaamde emmer over. Zijn zoon, de latere Willem II, aanvankelijk de 'held van Waterloo', was ook geen brave en werd gechanteerd voor een mogelijke homoseksuele relatie. Diens zoon, Willem III was al helemaal geen brave en werd door een bepaalde 'schotschrijver' afgedaan als 'koning Gorilla.' Hij stond bijvoorbeeld met zijn blote niksie aan op een balkon in een Zwitserse badplaats, de passagiers van een rondvaartboot te choqueren.
Zijn dochter, Wilhelmina, volgde hem op en even was er pais en vree in 't land. Maar ja, haar dochter Juliana, trouwde met een vreselijke vent en de vlucht van die familie, in 1940, is ook nog steeds niet vergeten, hoor.
De man van Juliana, net even vernoemd, was een clown, een schurk en een charlatan. Het onheil dat hij stichtte over dat huis van oranje is bijna dodelijk geweest, maar goed, toen kwam Beatrix, ook al zo een vreselijke tante en na haar kwam Willem Alexander met zijn gevolg. Tot nu toe zijn over hen geen nare berichten gevonden.
Dit allemaal in schrille tegenstelling tot bijvoorbeeld the royals. Momenteel ligt de queen enorm onder druk, door het gedoe van Andrew, leuk rijm, niet? Maar ook Harry en zijn vrouw maken het de oude dame moeilijk. (Haar man, op zijn 93ste, heeft net een ongeval met zijn Range Rover veroorzaakt. Maar: klachten over zijn rijgedrag van het volk? Nee, never, nooit.)
=morgen iets over het Belgische koningshuis.=
Geen opmerkingen:
Een reactie posten