(Georges Picquard)
(Alfred Dreyfus, een Joodse kapitein van de Artillerie, werd ten onrechte beschuldigd van spionage. Majoor, later overste, Picquard, kwam op de werkelijke gang van zaken!)
Maar dat verhaal van Zola kwam pas heel laat op gang en pas nadat die Picquard zijn twijfels over de waarheid etaleerde. De Majoor Picquard wordt ondertussen bevorderd tot overste, 'colonel', in het Frans en wordt aan het hoofd van de contraspionage dienst gezet. Die dienst die Dreyfus zo vreselijk heeft belasterd en allemaal en helemaal nietszeggende bewijzen tegen hem heeft verzameld. Aanvankelijk deelt hij. Picquard, mee in de glorie om de ergste Franse spion voor de Duitsers te hebben gearresteerd, maar langzaam gaat hij geloven in een vreselijke fout gemaakt in zijn afdeling. Hij gaat op geheim onder zoek uit en komt terecht bij ene majoor Esterhazy. Dat was al een wat oudere majoor, die geen bevorderingen meer kreeg, een man die vreselijk gokte, die er een maîtresse op na hield, en "Marie met de vier vingers", en zich al helemaal verdacht maakte en dus veel poen nodig had voor zijn manier van leven. (Vreemd genoeg was hij met een dame gehuwd die nog al een kapitaal bezat, maar daar niets van afstond aan haar man.). Picquard gaat ondertussen, in het geheim, zijn gangen na en weet snel genoeg dat die Esterhazy de werkelijke spion is en niet Dreyfus.
Alle bewijzen tegen de Joodse kapitein zijn vervalst. Briefjes, notities, telegrammen van en over hem, zijn helemaal niet waar en ze zijn allemaal vervalst, blijkt later!
Als Picquard met zijn onderzoeksconclusies bij zijn superieuren komt, raken die in paniek. Zij immers hadden Dreyfus, die Jood, laten veroordelen en als ze nu dat oordeel zouden moeten terugtrekken, omdat de mans valselijk veroordeeld was, op grond van vervalste bewijzen, dan zouden zij, maar ook het hele Franse leger, ten gronde gaan! Want ze hebben een vals beschuldigde officier ten onrechte laten veroordelen.
Nu is onze kolonel/overste de gebeten hond, hij weet immers te veel? Hij wordt overgeplaatst naar Tunesië, waar de Fransen nog steeds heersen. De Franse legertop wil hem op een zelfmoordmissie naar het diepe zuiden van dat land uitzenden, maar zij directe superieur steekt daar een stokje voor. De kolonel gaat terug naar Frankrijk en zorgt ervoor dat al zijn onderzoeksrapporten bij voorstanders van Dreyfus, en tegenstanders van het regime, terecht komen.Dat zijn, naast Emile Zola, lees zijn boeken, ook bijvoorbeeld Georges Clemenceau en Jean Jaures, beide sociaal democratische politici.
Ondertussen wordt Picquard de dienst uit gejaagd, hij moet de hele gifbeker leegdrinken. Maar, na jaren komt er een kentering in het tij. De zaak wordt, in een 'monsterproces' opnieuw onderzocht, Dreyfus komt van Duivelseiland naar Frankrijk terug en wordt, je gelooft het niet, opnieuw schuldig verklaard! Dor de invloed van die k.. generaals, da's duidelijk. (Zijn advocaat word ook nog eens neergeschoten, maar blijft in leven.)
Hoe dan ook, in 1906 wordt hij uiteindelijk vrijgesproken en zelfs weer aangenomen in het leger. Nu als majoor. De echte schuldige: Walsin Esterhazy vluchtte ten slotte naar het Verenigd Koninkrijk waar hij buitenlands correspondent werd voor La Libre Parole, een uiterst anti semitische krant! . In 1908 vestigde hij zich onder de naam Jean de Voilemont in Harpenden. Hij schreef hier artikelen voor de Franse krant L'Éclair. Hij overleed overigens op 75-jarige leeftijd, zonder ooit te zijn veroordeeld, helaas.
Picquard werd overigens terug gehaald door het leger. Hij werd bevorderd tot generaal en werd ook nog eens minister van oorlog, onder bovengenoemde Clemenceau. In 1914 verongelukte Picquard na een val van zijn paard.
Overigens, B., die Papillon, die Henri Charriere, van dat boek en die film met Dustin Hoffman, die man die zogenaamd ontsnapt was van Duivelseiland, heeft helemaal niet bestaan hoor. Nu ja, het was een leuke schrijver, maar meer ook niet!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten