| Le Comte de Saint Germain |
Maar goed, Kaspar werd beroemd in de hele stad en ook in de hele "Kreis" zoals dat heet in Duitsland en werd geïnviteerd op diverse feesten, waar de goegemeente dan hem wilde showen. Ook ging men hem lessen geven in taal en rekenen en hij werd een bekende burger van de stad.
Of er nu jaloezie in het spel was, of omdat men van hem af wilde omdat hij misschien te veel wist of te belastend voor (een hoger) iemand m/v zou kunnen zijn, zal men nooit meer weten.Feit is dat hij, anderhalf jaar nadat hij in Neurenberg was aangekomen, slachtoffer werd van een aanslag. Zijn verwondingen waren gelukkig niet ernstig en na paar dagen was de jongen weer hersteld.
Maar, in de maanden voorafgaand aan de aanslag gingen er reeds de geruchten dat Kaspar van misschien wel uit een buitenechtelijke koninklijke, of wel hoog adellijke relatie stamde en de aanslag op hem wakkerde deze geruchten natuurlijk aan.Hij zou een buitenechtelijk kind van een vorst of een baron met een dame van plezante, maar lichte zeden zijn.
Op 14 december 1833 werd Kaspar Hauser, met een rare smoes, naar de tuin van slot "Anspach" gelokt, waar hij opeens werd neergestoken, met minimaal zeven steekwonden in zijn rug. Drie dagen later overleed hij aan zijn verwondingen. De moordenaar liet alleen maar een mysterieuze envelop achter, waarin hij zichzelf als "M.L.Ö.'"voorstelde, maar verder geen enkele motief voor zijn daad gaf. Later zei men dat het Hauser gewoon zelfmoord had gepleegd!
Ja, natuurlijk, hij heeft zichzelf zeven keer in zijn rug steken, typisch geval van zelfmoord, toch? Die zelfmoord werd, na de lijk schouwing toch wel uitgesloten, maar het kwam de bewindvoerders, nu ja de mensen die zijn geheim wilden bewaren, waarschijnlijk beter uit! Er verschenen allemaal tegenstrijdige verklaringen van artsen, het raadsel werd niet opgelost, de politie kwam ook niet verder, al dan niet gehinderd en zo en men liet zijn dood dan maar voor wat het was.
Zijn grafschrift luidde:
Hier ligt
Kaspar Hauser,
Een raadsel van zijn tijd,
zijn geboorte onbekend,
zijn dood duister.
1833.
Kaspars laatste woorden waren overigens: "Ik heb het zelf niet gedaan". Wat hij daar mee bedoelde? Niemand zal het ooit weten.
In veel later jaren werd er nog verder onderzoek naar hem gedaan, maar zijn lichaam is, net als de grafsteen, niet meer te vinden. Tijdens een bombardement in de Tweede wereldoorlog is het graf en vermoedelijk ook zijn stoffelijke resten, verwoest? Ook DNA onderzoek leverde later niet veel op. De zittende adellijke en koningshuizen van toen zijn bijna allemaal uitgestorven ondertussen, maar ook, en dat is wel opvallend, omdat er nu nog wel bestaande, dus mogelijke voorouders van grafelijke, hertogelijke, mogelijk vorstelijke en zo, geslachten niet mee willen werken. Zo blijft Kaspar Hauser tot op heden, bijna 175 jaar later, nog altijd een mysterie.
(Tja, adel spoort niet, natuurlijk. Het waren allemaal struikrovers met een harnas aan. Ik heb ooit een Jonkheer gekend, een absolute nare man, die er zich op liet voorstaan dat een van zijn voorouders een heel regiment cavalerie op de been had gebracht. Op mijn vraag dat die voorouder dus een gewone paardenfokker was geweest, werd hij boos en schold me uit voor een links persoon. Tja, adel!)
De foto die je boven dit Blog ziet, is overigens niet van onze Kaspar voornoemd. Het is een portret, olie op linnen, of zuks (van een onbekende artiest, overigens) van de Graaf van Saint Germain. De man, hij was inderdaad een graaf, (vertelde hij overal) leefde van ongeveer 1710, denkt men tot ??, heden, denkt men. Voor ik de dieperik in ga: die Graaf was een "homo universalis", zoals men dat ooit noemde. Hij was schrijver, wiskundige, componist, filosoof, maar bovenal was hij alchemist en hij zou de bron van het eeuwige leven hebben ontdekt! Hoe maf klinkt dat? Absoluut en helemaal: totaal maf. (Maar wel romantisch, nu ja, intrigerend, toch?)
Maar laat me, in de nog te volgen verhalen, iets meer over hem en zijn leven en bestaan vertellen. De winter breekt aan, Sint en zwarte Piet zijn in het land, de donkere dagen staan voor de deur. Na Sint komt het kerstfeest, met al zijn overleveringen en al dan niet geloofwaardige verhalen. Ondertussen weten we dat dat befaamde hemelverschijnsel, De Ster van Betlehem, een komeet was, nu weten we bijna zeker dat de zondvloed, je weet wel, van Noach en de Ark, uit de bijbel een natuurramp was, een doorbraak van de Middellandse zee naar de Zwarte Zee, maar ooit, en echt ooit geloofden de mensen in die verhalen.
De winter was natuurlijk de tijd dat gezinnen zich zo goed als helemaal binnensloten in hun woningen, hofsteden of plaggenhutten om elkaar lange en soms griezelige, maar vaak heel geheimzinnige en mysterieuze verhalen te vertellen. Over Witte Wieven, over dwaallichten en dichtgemetselde ramen in huizen en kastelen en over verdwenen kamers en ook over geesten op en in kastelen ging het dan vaak. In de haard knapte het houtvuur, op de kachel trok de pot met warme chocolademelk of slemp en de kinderen mochten langer opblijven. Men ontstak vuren, kerstbomen en zo, om de donkere krachten buiten te houden en de geesten te weren.
=We zijn weer in die donkere dagen aanbeland en ik vertel graag wat verhalen. Over die graaf, die nog steeds zou leven en zelfs ooit getrouwd geweest zou zijn met een bekende Franse zangeres. Ook wil ik het eens hebben over Shakespeare, die helemaal geen dichter of schrijver was, maar een bastaard kind van een Antwerpse heer die hem zijn verhalen influisterde. Maar: ik ga ook vertellen over Atlantis, dat helemaal niet zo ver weg lag. Denk hierbij aan Vlissingen en Ulysses, wat Engels is voor de Odysee?=
Geen opmerkingen:
Een reactie posten