Naar de ratsmodee

Helaas moet, nee, wil ik, Facebook blijven gebruiken. Ik heb nog een paar vrienden op dat medium, niet veel meer, maar dat kwam na een vervelende uitwisseling van niet gedeelde standpunten, zoals ik een enorme ruzie met die bepaalde vriendenkring, dan maar omschrijf. Een ruzie waarbij ik niet helemaal objectief was, ik voelde me op mijn 'je-weet-wel' getrapt, en heb dat dan ook nog eens (on) behoorlijk laten weten, maar de tegenpartij deed ook haar of zijn best. Ik ben dan wel een schrijver, van enkele boeken maar soms is grammatica even niet mijn sterkste punt, zoals je net begreep.
Nee, ik kom op die ruzie niet terug, nee, natuurlijk niet, ik ben geen Heleen van Rooyen of zo om alle privé zaken op straat te gooien.
Maar enfin, ik ben dus nog wel te vinden op FB, want daar heb ik een groep van mensen gevonden die samen met mij op een bepaald schip gediend hebben. Dat schip en die bemanning waren dergelijk uniek dat ik heb besloten dat ik er een boek over wilde gaan schrijven. Dat is ook aardig gelukt, moet ik zeggen. Nu ja, dat boek is, zeg maar af, ik ga het nu modelleren en bijschaven en meer van dat soort schrijver kreten en dan moet ik naar een POD uitgever, zoals mijn eerste drie boeken ook zijn uitgegeven.
Maar dat was niet de aanleiding van mijn eerste 'Lucas en Geschiedenis' stukje na al die tijd, hoor. Ik heb veel en vaak geschreven in en op dit Blog, maar op een gegeven moment, nadat ik meerdere stukken schreef over 'Oranje', en ik bedoel niet het NL elftal, kreeg ik nogal wat verwensingen naar mijn hoofd.
Nu gebeurde dat, nadat ik met die bepaalde vriendenkring, zie boven, had gebroken, ook wel en ja, mijn leven zou, door hen, wel eens bekort kunnen worden, opeens, plotsklaps en zonder dat ik dat zou merken.
Ok, doe maar, dan. De laatste keer dat ik echt 'schrik' had, nee dat is Vlaams, nee, de laatste keer dat ik echt geschrokken ben was toen ik, in de toeristen versie van een van vele AGR's naar Valkenburg afdaalde, via de Daalhemmerweg en er een hond overstak. Op dat moment viel er een verkwikkende en verfrissende maar wel gladmakende hagelbui, de weg was meteen spekglad en ik had bijna geen remmen meer. Ja, toen schrok ik, voor het laatst in mijn leven. In de afzink van de Alpe d'Huez reed ik op een gegeven moment 100, honderd kilometer per uur, toen schrok ik ook.
Dacht ik.

Een dag of wat schrok ik echt, maar echt! Enige dagen her gebeurde er in Oss een ramp. (Mocht dit Blog over een maand nog bestaan, da's uniek in de cybertijd en de snelheid waarmee berichten en pagina's als deze worden gerecycled, dan leg ik het nog even uit.
Op 20 september 2018 ging een elektrische bakfiets, een zogenaamde 'Stint' door de spoorbomen in Oss. De bakfiets had vijf kinderen aan boord en een begeleidster, drie kinderen, waaronder twee van een gezin, overleven het niet, twee kinderen en de begeleidster liggen, nu is het 23 september, zwaargewond in het ziekenhuis. Hoe triest kan zuks zijn?
Meteen, maar ok direct, gingen er de meest flauwe "moppen" over het net: 'Broodje 'OSSenworst verkrijgbaar bij de NS', 'gelukkig, nu minder kinderbijslag', 'die elitaire bakfietsteven hebben nu een lesje geleerd', dat soort tweets, kwamen binnen, ik werd er kots van!'

Vanavond hoorde/las ik, bij geruchte, dat de automatische beïnvloeding van de spoorbomen, door draadloze verbinding, WiFi, ook nog wel eens op de werking/remweg van die Stint zou hebben kunnen werken? (Of zegt de baas van die fabriek dat uit zelfverdediging? God, man het is te triest voor woorden. Het moddergooien is dus al begonnen.)
En ja, wij hebben twee kleinkinderen, een vriend van me heeft er een, maar man, wat is het leven van je kleinkinderen je wel niet waard? Goh, ik zou gek worden als der met een of twee van die wat zou gebeuren, laat staan zoiets.

En ja en nee, maar dat is ook een beetje het verhaal dat ik wil verkondigen. Het moddergooien. Het afzeiken. Het verdoemen van mensen. Ik ga er vanuit dat de bestuurster van die Stint, al duizend maal duizend maal veroordeeld is in de 'sociale media'. Zo werkt dat. Zo werkt FB. Zo werken de sociale media. Zoals ik eerder zei: ik houd contact met FB want ik heb er een groep vrienden zitten die wachten op een publicatie en info van mijn kant.

Dus open ik elke morgen even dat FB, ja ook soms ook even in de avond hoor, en man, man, wat ik dan lees aan narigheid, aan haat, aan gedoe en ja, ik moet het de gekke Trump helaas nageven, aan vals nieuws, dat grenst aan het ongelooflijke. Ik wist niet dat sommige, ik ken ze aardig, en soms vaak aardige mensen, zoveel haat konden storten naar mensen die ze niet kennen. Man, oh man, hoe ongenuanceerd kunnen mensen zijn. Hoe haatdragend kunnen mensen zijn. Welke afgrijselijke dingen mensen elkaar kunnen toewensen?

Ik ben bang dat onze maatschappij, onze 'polder' maatschappij, onze samenleving waar we wat af en toe wat op en neer schakelden, af en toe wat slikten en pikte, wat toegaven en wat namen en ja, elkaar dan op den duur wel weer vonden, het was Mo en Luc, het waren Hassan en André, de Yous en de Mark zoals wij elkaar noemden, op volledig collegiale manier, door bepaalde 'hetzes' en hun veroorzakers allemaal teniet wordt gedaan.
Vaak door de sociale media, vrees ik. Vaak: door het zaaien van wind, dan oogst je storm,luidt een NL spreekwoord. En dat is zo. Onze maatschappij, altijd heerlijk polderend, altijd de weg zoekend, altijd schipperend, gaat naar de Ratsmodee door het tuig dat alleen maar op sociale media hun onlust gevoelens met niet mis te verstane bewoordingen de zogenaamde maat neemt. En dat totaal niet empathisch is, geen idee heeft hoe het echt in elkaar zit en alleen maar roeptoeterd. Nu ja, de haatdragende toeter dan.
En ja, daarom wil ik af van FB. Maar ja, ik heb ook mijn belangen en de belangen voor mijn boek! Dus blijf ik op FB. Toch?
Hoe hypocriet kun je zijn?