Vandaag ben ik met mijn goede vriend Frans S. naar het Marinier museum getogen. In Rotterdam, de stad waar het Korps heel nauw mee verbonden is en waar een groot deel van haar historie ligt. De Mariniers, vanaf nu: MARNS genoemd, zijn eigenlijk opgericht in die stad. In 1665 zegt men. Maar, zeggen oudere korpsleden, da's niet waar, het was al in 1664, maar ja, men moest 'vooroefenen' en dat duurde een hele tijd.
Dat is natuurlijk een typisch Korps geintje, maar ja, het klopt (een beetje) wel. Het Korps oefent en doet, maar het oefent vooral heel erg veel voor. (De vloot oefent niet echt voor, maar heeft een kwartiertje voor de schipper en een kwartiertje voor de Eerste Officier, hetgeen betekent dat je altijd een half uur te vroeg op post bent voor een parade of oefening of voor olieladen op zee, bevoorraden op zee, dat soort zaken. (Toen: RAS of BOZ, maar zo heet het natuurlijk al lang niet meer, dit terzijde, ik ben een auwe knar.)
Goed, vanmorgen gingen we dus naar dat museum, dat midden in het historische gedeelte van die, ik moet echt eerlijk zeggen, fraaie stad ligt. Het, niet door de Duitse Luftwaffe plat gebombardeerde deel, in ieder geval. Een bombardement dat de NL defensie, die overigens goed stand hield in die dagen, als een dolkstoot in de rug trof. Toen de vijand ook nog eens dreigde om Amsterdam en Utrecht te gaan bombarderen, besloot de toenmalige opperbevelhebber, generaal Henry Winkelman, om te capituleren. (In het kort, nu.)
(De ministers, nu ja, ook het koninklijk huis, waren toen al lang gevlucht hoor, met medeneming van heel veel goud en persoonlijke, lees geld en goud, bezittingen van de Oranjes. Voor mij is die vlucht nog steeds een schande van dat Oranje cluppie, die eerder beweerde: "Nooit voor de vijand te zullen vluchten". Quote toenmalige kroonprinses Juliana, Unquote, maar ja, die was dan ook getrouwd met een boef en een SS'er en een piraat.)
De MARNS gedroegen zich in ieder geval als helden bij de verdediging van hun land en zeker bij de verdediging van HUN stad, Rotterdam. Wim Hornman schreef er een prachtig boek over: "De helden van de Willemsbrug", (ISBN 90-6057-791-4)
En ja, ik 'kende' Rotterdam eigenlijk wel, had er gediend, was er door gefietst, maar ik kende Rotterdam natuurlijk helemaal niet. Daar is verandering in gekomen en man, man, man, wat een dynamische stad is het. Ik ben een beetje verliefd op 010, moet ik toegeven!
Frans, die ook veel met MARNS gediend heeft en ik togen dus naar dat museum. Het is niet groot, telt drie verdiepingen, maar het is allerjees.. fraai ingericht. Het is geen enorme en overweldigende expositie, maar het is een beetje zoals het Korps is. Klein, compact, ons kent ons, niet te veel op de voorgrond tredend, maar absoluut betrouwbaar. We hadden eeen heel fijne middag en een goed inzicht in de geschiedenis van het Korps.
Het meest maffe ding dat ik/we meteen mee maakten, iets dat we als eerste zagen, was een 'esculaap', uit hout gesneden door ene KAPTMARNS Schuiling! Die man was een held uit die jaren, een drager van de MWO, die in Duitsland in een kamp is omgekomen. Er is een mijnenveger naar hem genoemd, ooit, die jaren als opleidingsschip voor de zee kadetten bij het Marine Etablissement Amsterdam heeft gelegen. Dat schip is naar die Schuiling genoemd en laat die man nu een oudoom van mijn vriend zijn? Is dat bizar of bizar?
Ik heb jaren met MARNS gediend. Ik ben, als vlootman, ik laat de uitleg maar even zitten, zelfs een CSM geweest in een compagnie van: ik had MARNS/VLOOT, m/v/Belgische Para's,m/v/Vlaamse medics,m/v/Litouwse hulptroepen/Oostenrijkse ongeluksvogels, onder mijn vleugels, nu ja, een heel gedoe.
Ik kon, buiten mijn vlootmensen, altijd rekenen op 'mijn' MARNS. Meer dan op de Belgen of der Walen, hoor. Maar dat zijn weer hele andere verhalen.
We aten en dronken nog wat op een heel fraai terras, ergens aan een van de vele haventjes die Rotterdam rijk is. De tosti, ons favoriete lunch gerecht, was een stevige boerenbrood hap en we werden op ons tafeltje belaagd door tientallen mussen, die bijna het brood uit je hand pikten. Hoera: de mussen zij eindelijk terug in Nederland, dit terzijde.
Frans nam me op de terugweg mee over de toeristische route, langs de Maas boulevard en ja: wat is Rotjeknor een fraaie stad, wat is het een hele fraaie stad, met een fantastische view en skyline. Hij moest natuurlijk ook even de lichtmasten van 'De Kuip' laten zien, maar ik liet me niet provoceren, je kent me, de rust zelve.
Terugrijdend kreeg ik van Y., Frans' vrouw, de raad om via Den Haag te gaan, er was een groot ongeval bij Gouda geweest. Ik reed in alle rust, met een korte file op de A16, terug naar huis. Ik heb genoten van weer zo een dag met een goeie maat, een dag van met een goede maat een stad ontdekken, plaatsjes en pleinen ontdekken en zo.
Een welbesteede dag met veel impact.
Bedankt vriend Frans!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten