Volgens een van mijn beste vrienden ben ik nog niet eens zo een slecht mens. Volgens hem ben ik ben een republikein in hart en nieren en ja, een beetje gelijk heeft 'ie, die vriend, hij heet B., wel. Ik ben niet zo op het 'koningshuis', hoewel ik er ook geen totale afkeer van heb, hoor.
Maar ja, wees eerlijk, de hele zaak van allemaal elkaar opvolgende koningen/koninginnen, (eerst allemaal stadhouders en prinsen), die alleen maar koning/-in werden of worden, zonder er ooit een diploma voor te hebben hoeven halen of er een examen in te hebben gedaan, is behoorlijk achterhaald.
(Terwijl ze helemaal geen echt recht op die troon hebben, zijnde al helemaal geen Oranje's, lees een eerder Blog.)
Ze, die Oranjes, komen met miljoenen, nu ja, in elk geval met tonnen geld 's jaars weg. En daar bedoel ik ook de "angehauchte" mee, natuurlijk. Onze opvolgende "keunigin", de kroonprinses, verdient geloof ik, nu al, Anderhalf miljoen Euro per jaar! 1.500.000 EURO! Per Jaar! Gewoon omdat ze geboren is, ik kan dit veel meer oneerbiedig zeggen, maar zo ben ik niet, jullie kennen mee. Maar goed, een grietje van vijftien of zestien, hoe oud is ze helemaal?
Toen ik die leeftijd had, had ik een job, ik moest een bepaalde mengketel, ik ga het niet uitleggen, maar het had te maken met de zaak van mijn ouweheer, een graan en mengvoeder bedrijf, helemaal roestvrij bikken. Aan de binnenkant. Een stalen ketel, vier meter diep en drie meter in diameter. Dat deej ik in de zomer, onder een stralende zon met temperaturen oplopend tot 45 graden in de ketel. Maar ja, je was een vent toch? Als beloning kreeg ik overigens een Sparta brommer met zelfs wel twee! versnellingen, terwijl ik had gehoopt op, en een beetje aangegeven had, op een Puch met wel vier van die versnellingen, zodat ik ook nog eens een 'vossenstaart' aan die brommer kon bevestigen! (Overigens had ik leren bikken en tjetten op het schip van mijn, toenmalige en zeer geliefde zwager Max. Hij, Max, was een geregistreerde boef, maar een fraaie boef en ik "hield" van hem. Ooit was hij kapitein van allemaal fraaie kustvaarders, maar door heel wat gedoe met de internationale belastingen raakte hij, een hele tijd, zijn diploma kwijt. Hij die dit leest kan bevestigen dat mijn geliefde zwager, geliefd is helemaal niet cynisch bedoeld overigens, smokkelde als een gek. Er is zelfs een hoorspel over hem en zijn gedrag gemaakt.)
In die jaren was der natuurlijk veel meer aan de hand, natuurlijk: de Sixties/de Kennedy moord/ het Maagdenhuis/Phil Bloom, en zo gebeurden toen allemaal. (Phil Bloom: was, vraag elke mannelijke zestiger van mijn leeftijd, een sensatie in Nederland, een jonge dame met blote en ja, zeg maar fraaie borsten, zomaar bloot op tv!!!! Twas wat!
Maar goed, de zwager "did his time" een nam een beurtvaartbedrijf, per schip, van Groningen naar Schiermonnikoog over. Met een op een coaster lijkend scheepje van net aan vijftig ton, de Antje Tomina!
Ik had in die tijd een, nu zouden we het 'time-out' noemen, van school. Het ging niet allemaal lukken, ik heb het eerder uitgelegd. De leraren waren zo gek op me dat ik drie jaar de eerste klas van de MULO mocht doen, zuks, dan. Mijn ouweheer, zelf niet helemaal zondevrij, om het voorzichtig te zeggen, besloot, in overleg met Max, dat ik maar eens een jaartje moest gaan varen om te voelen wat dat varen (en werken, want mijn ouwe heeft zichzelf het graf ingewerkt) nu eigenlijk was.
"Oh mein Papa", zo begint een Duits liedje, hoe heb jij je kunnen vergissen. Du moment dat ik het kleine scheepje zag, met haar fraaie lijn en stoere zeeg en die ene laadmast bijna bij de bak, met de winch ernaast en de ingang van het foksel, werd ik voor het eerst echt en helemaal verliefd. Ope een schip, nu ja, scheepje. Ik bracht een jaar met en op haar door, leerde varen, leerde zeemanschap, leerde mensen en mensenkennis en wist dat varen vanaf nu/toen, voor altijd in mijn bloed zou zitten en dat gebeurde ook!
Nu ja, wat heeft dit allemaal met Us Ferlosser en koningshuizen en zo te maken? Geen ene r.., natuurlijk, ik aborteer weer eens heerlijk. Maar, ik wist toen al dat aan boord van schepen en op zee, mensen gelijk zijn voor elkaar. Nee, niet in rang en stand, maar in gevoelens voor schepen en voor de zee. En da's nooit uit mijn gedachten gegaan. Dat 'gelijk zijn voor elkaar' had die Domela Nieuwenhuis, zie zijn fotootje, ook. Zo sterk dat hij zijn hele leven in dienst stelde van de 'gelijkheid van de mens.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten