Goed, onze Julius was nu in Batavia, wat nu Jakarta heet. Ik ken Jakarta aan den lijve. ik ben er geweest. Jakarta is een zogenaamde 'dynamische' stad, zoals dat tegenwoordig zo fraai heet, een stad in beweging en 'on the move', maar het is ook een stad armoede, bedelaars, stank en uitlaatgassen en zo.
In de dagen Julius was dat nog niet zo, neem ik aan, de Hollanders waren er toen nog de baas, dus die zullen dat wel in de gaten gehouden hebben.
Bien, Julius meldde zich bij de Duitse consul of ambassadeur en kreeg meerdere (valse) 'reispapieren', daarmee paspoorten bedoelend en wat geld en reisde per trein en schip heel 'De Oost' door en scheepte zich in op een Japans schip met bestemming de Filipijnen, naar Manilla. Omdat ondertussen zijn ontsnapping uit het gevangenkamp bekend geworden was, waren de 'Butsen' naar hem op zoek en stond hij gesignaleerd. Dus deed hij aan velerlei vermommingen, geholpen door al die valse paspoorten.
Omdat Lauterbach een typische Duitser was, dus vrij arrogant, stuurde hij ansichtkaarten van de havens waar hij kwam naar zijn voormalige gevangenis, gewoon om die commandant te pesten.
Vanuit de Filipijnen reisde hij naar China, een oud maatje van hem was daar gestationeerd en van die kreeg hij nog 500 dollar, die hij ooit geleend had.
Nu verder. Hij kreeg een plek als stoker op een Japanse kustvaarder, kocht in Japan een paspoort op naam van een Amerikaanse Onderofficier en scheepte zich in voor San Francisco op een Japans schip.
Vanaf Frisco ging hij, nu gebruik makend van een Deens paspoort, naar New York en ging als stoker dienen op een Deense stomer. Het schip werd onderschept en onderzocht door de Royal Navy, maar hij, en nog een paar Duitsers die terug reisden, werden niet herkend of gegrepen.
Bijna 102 jaar geleden, op 15 februari 2015, kwam Lauterbach, met de trein uit Kopenhagen, aan in Warnemunde, zijn 'home city.' Er stond zelfs een fanfare klaar om hem welkom te heten. Hij was ondertussen een held geworden en moest zelfs opdraven voor een receptie en een medaille die hij kreeg van de Duitse admiraal Tirpitz en de Duitse keizer.
Hij werd bevorderd en kreeg het commando over een anti onderzeeboot smaldeel en was redelijk succesvol, door twee Britse en een Russische onderzeeër te vernietigen. Later werd hij commandant van SMS Mowe, een oud kaperschip met een commandant die een mens was waar ik, na het voorjaar, ik neem het boek mee in de vakantie in april, daaromtrent, over ga schrijven, en hij, Julius, was weer behoorlijk succesvol. Hij kon acht Russische oorlogsschepen aanhouden en gevangen nemen.
Maar het werd 1918, laat oktober en de Duitse revolutie brak uit, de Duitse marine muiterij brak uit in ieder geval. Hij, Julius, kon op zijn schip zijn mannen in bedwang houden, maar de revolutie ging gewoon door, der Kaiser vluchtte naar ons land en het was gedaan met das Kaiserreich.
Julius trad in een zogenaamd Freikorps toe. Dat waren extreem nationale clubjes van figuren die alle naoorlogse narigheid op de communisten of de Joden afwentelden en dat gewapenderhand tegen wilden gaan. (Adolf Hitler was ook lid van een van die Freikorpsen.)
Julius zag het 'vernieuwde', een sociaal democratisch) Duitsland niet meer zitten, hij emigreerde naar de States, naar San Fransisco en werd daar rijk in de scheepvaart.
Zegt men!
Het vreemde is dat een schrijver, Dan van der Vat, een geboren Nederlandse (Alkmaar) historicus, die nu al jaren in de UK, het geboorteland van zijn moeder, verblijft, vermeld dat Julius NA de tweede wereldoorlog overleden is, maar dat Wiki (Duits) aangeeft dat hij al in 1937 overleden is in Sonderborg, in Denemarken. (Lees voor de o een o met zo'n schuin streepje erdoor, waarvan ik het idee heb dat die letter een eu moet zijn.)
Dus ja, der Julius blijft mij, hopelijk jullie ook, verbazen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten